|
เคยสัญญา ไว้ว่า ไม่จากกัน
แต่ก็คง ถึงวัน แล้วใช่ไหม
ทำไมสั่น อย่างนี้ ล่ะหัวใจ
จำจากลา เธอไป ทั้งน้ำตา
ยังคิดถึง ห้องเรียน ที่คุ้นตา
ยังคิดถึง บรรดา เพื่อนหลังห้อง
ยังคิดถึง โต๊ะเรียน ที่เคยจอง
ยังคิดถึง เราผอง เคยผูกพัน
เดินต่อไป ให้ถึง ยังฝั่งฝัน
เราจะยัง มีกัน ไม่ไปไหน
จะขอเก็บ พวกเธอ อยู่ในใจ
โอกาสหน้า พบกันใหม่ นะเพื่อนเอย
เดินทางมาถึงครึ่งเทอมแล้วนะครับ พี่ๆ ม.6 ทุกคนทำหน้าเครียดกันใหญ่ เพราะมันเป็นปีที่เรามัวแต่มุ่งมั่นทำฝันของตัวเองอยู่ จนบางทีเราอาจลืมสนใจสิ่งมีชีวิตที่อยู่ข้างเรามาเสมอ สิ่งมีชีวิตที่ยิ้มร่วมกันมาหลายครั้ง สิ่งมีชีวิตที่เศร้าด้วยกันมานับไม่ถ้วน สิ่งมีชีวิตที่เราใกล้ชิดพวกเขาตลอดทั้งวันในตลอดหลายปี สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า "เพื่อน"
เวลาที่จะใช้ร่วมกันกำลังจะหมดแล้ว วัยของความสนุกที่สุดในชีวิตเดินทางมาถึงบทส่งท้าย ปัจจุบันกำลังเป็นอดีต อดีตกำลังจะเรื่องเล่า อยากจะยอมให้เรื่องเล่าของเราจบลงอย่างไร นับจากนาทีนี้คุณจะเป็นคนกำหนด แต่พี่มิ้งไม่อยากให้ประโยคในเรื่องเล่าของคุณเริ่มขึ้นว่า "เสียดาย ที่ไม่ได้ทำ...."
พี่มิ้งได้เอาความคิดเห็นของน้องๆ บางคนเกี่ยวกับเรื่องนี้มาฝากด้วย..
KaEw~kUnG -o-
ไม่มีแล้ว ..คนที่พาเราไปกินข้าวเช้า
ไม่มีแล้ว..คนที่คอยล้อเราตลอดเวลา --*
ไม่มีแล้ว..คนที่คอยปลุกเราเวลาแอบหลับในห้องเรียน อิอิ
ไม่มีแล้ว..คนที่คอยช่วยเราได้ ก๊ากๆ
ไม่มีแล้ว..คนที่ให้เราลอกการบ้านเสมอๆ เอิ้กๆ
โตขึ้นอีกปีนึง *o*
love
คิดถึงบรรยากาศเก่าๆ ที่โรงเรียนจังเลย
ยืนต่อแถวเข้าโรงเรียนไหว้พระยามเช้า
เพื่อนเก่าๆ ที่ให้คำปรึกษาเราได้เป็นอย่างดี
ไม่มีแล้วเสียงบ่นของครูทุกเช้า ไม่มีการทำเวร
ไม่มีแล้วนั่งกินข้าวในโรงอาหารทุกวัน
ไม่มีแล้วการหลับในคาบเรียน
ไม่มีแล้วเพื่อนที่กับบ้านพร้อมๆกัน
คิดถึงโรงเรียนเก่าอย่างมากมาย และคิดถึงเพื่อน 605 KKN#20
A lonely Girl In the town
วันนี้เรากลับไปหาครูที่โรงเรียนเก่ามา เจอครูเลขกำลังจะออกจากโรงเรียน เพื่อนบอกครูเค้าลาออกแล้ว เราเลยไปถ่ายรูปครูเก็บเอาไว้
แปลก...
ที่ๆเคยคิดว่า "เมื่อไหร่จะได้ออก?" แต่พอออก...ก็ทำใจไม่ได้ คิดถึง...
เพื่อนสนิท ที่คุยและลเ่นกับเราเสมอ
เพื่อนเรียนเก่ง ที่เราขอให้สอนการบ้านบ่อยๆ
เพื่อนผู้ชาย ที่ทำให้เราหัวเราะ(จากการที่มันโดนครูด่า= =)
ครู ที่คอยสอนเรา
คิดถึงอรรถมิตรจัง^^
CHRI3 "iu IU
ตอนนี้เรากก็อยู่ม.6แล้วว
เริ่มแล้ว เริ่มห่างเพื่อนทุกที y.y
แต่ถึงเวลาจาเปลี่ยนไปนานแค่ไหน
ขอให้ความเป็นเพื่อนไม่มีวันหาย ตราบฟ้าตลอดไป
=]
เรายังต้องมุ่งมั่นทำอนาคตให้สำเร็จต่อไป แต่อย่าลืมยิ้มให้เพื่อนๆ ด้วยนะครับ ^ ^
จึงเรียนมาเพื่อซาบ...ซึ้ง
|
35 ความคิดเห็น
แปลกที่ ม.6 เราต้องเคร่งเครียดกับการอ่านหนังสือแอด แต่พอคิดไปคิดมาทำไมมันถึงรักเพื่อนมากๆๆ
ยิ่งคิดยิ่งคิดถึงพวกมัน
ไม่อยากจากเพื่อนๆเลย
อีกไม่นานก็จะจากกันแล้ว
เพื่อน
ฉันรักแกว่ะ..
แต่เป็นรักความผูกพันที่มีเสมอ
จะไม่ลืมเพื่อนดีดีอย่างเช่นเธอ
ไม่มีทางลืมเกลอที่แสนดี
เราต้องจากเพื่อนๆๆแล้ว
คงคิดถึงกันน่าดู เพื่อนที่รักกันมา 6 ปีแล้ว
แม้แต่เพื่อนร่วมห้องทุกคนทั้งสนิทบ้าง ไม่สนิทบ้าง
แต่ 3 ปีที่อยู่ด้วยกัน
ก้อสอนอะไรมากมาย
ความสามัคคีหรือเห็นแก่ตัวไปบ้าง
ฮืออออออๆๆๆๆ
วันที่สองเริ่มประสบพอคบได้
วันต่อมาก็สนิทเป็นมิตรสหาย
พอวันกลายกลับมาทำให้ช้ำทรวง
วันนี้สิเราทั้งผองได้รุจัก
รุ้ประจักในจิตมิคิดเขิน
เพราะเรานี้อยู่ข้างเคียงเป็นเพื่อนเดิน
ไม่เคยเกินจากเพื่อนแม้และเพื่อนตาย
วันเวลาผ่านไปนั้นมีค่า
นาฬิกาบอกเวลาต้องห่างหาย
ความรู้สึกดีๆมิเสื่อมคาย
มิกลับกลายจากเพื่อนเป็นอื่นไป
แต่วันนี้เธอทำใจฉันเจ็บ
จะขอเก็บมิตรภาพด้วยดวงใจ
ความรู้สึกดีๆจะเก็บไว้
เก็บให้เพื่อนแท้มาทวงคืน
แม้ดวงใจดวงนี้มันช้ำชอก
แต่อยากบอกว่าฉันจะทนฝืน
จะไม่ยอมเป็นอื่น ฉันเพื่อนเธอ
แม้ในวันที่ท้องฟ้าดูหมองหม่น
ฉันไม่สนจะยังรักเธอเสมอ
หากวันใดเราได้กลับมาเจอ
ขอให้เธอรีบรับความห่วงใย
ไม่เป็นไรฉันยังรอเธอตรงนี้
โอ้คนดีฉันอยู่นี้ไม่ไปไหน
แม้นในวันที่เราต้องห่างไกล
แต่ใจไม่มีวันที่จากลา
เมื่อวันหนึ่งเราเคยรัก และห่วงหา
อยู่ร่วมกันทั้งเวลาที่อาลัย
สองมือของเพื่อนคนนี้เคยมีไว้
ใช้ปลอบใจเพื่อนแท้ยามโศกา
อิอิ เราม.6อ่ะ
กลอนอันนี้ เราแต่งไว้ตอนม.3
ตอนนี้เราทะเลาะกับเพื่อน เป็นครั้งแรกและครั้งเดี่ยวที่เราแต่งกลอนได้ยาวขนาดนี้
แล้วก็บทนี้เราก็ไม่ได้เก็บต้นฉบับหรือจดไว้ แต่เรายังจำได้จนถึงทุกวันนี้เรย เราแต่งไว้เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม 2550
คิดแล้วก็ใจหายเมื่อกันที่จะต้องจากกันแล้ว แต่ต่างคนต่างก็ต้องเดินตามความฝันของตัวเอง
ทำใจ ว่างๆก็ค่อยนัดเจอกันก็ได้
รู้สึกแบบนี้เหมือนกันครับ T T บางทีคิดว่าเมื่อไหร่จะเรียนจบ เอนท์ติดซะทีแต่อีกใจก็คิดว่าไม่อยากออกเลย คิดถึงเพื่อน ยังอยากอยู่กับเพื่อน ม.6 เป็นช่วงที่เป็น "ที่สุด" จริง ๆ ...เครียดสุด ซึ้งสุด 555
"เพื่อน" อานุภาพร้ายแรงจริงนะ คน ๆ นี้
รักเพื่อน ม.6/1 โรงเรียนพิชัยฯ ระนอง ทุกคนครับ ^^
แต่ก็นะ เพื่อนส่วนมากก็ย้ายไปต่อที่อื่นกันหมด
รู้สึกใจหายเหมือนกัน นี่ก็จะผ่านไปอีกเทอมนึงแล้วซิ ก๊เหลือเวลาอีกแค่เทอมเดียว ทำไมเวลามันเดินเร็วยังงี้ว่ะ??
กว่าจะรู้นิสัย กว่าจะรู้ใครเป็นเพื่อนแท้ ก็แทบจะจากกันแล้ว ก็จะคบกัน รักกัน ดูแลกันได้ถึงเพียงนี้ก็แทบจะจากกัน รักพวกแกว่ะ ปิ๋ม โอ๊ตตี้ กิ๊ฟ กอเอี๊ยะ มิลค์ เนย ชมพู่ และก็เพื่อนๆ3/2 ทุกคนน่ะ
"เพื่อน เป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดของฉัน"
รักเพื่อน 3/2 โรงเรียนหล่มสักวิทยาคม เพชรบูรณ์^^!!
มีคนเขาบอกว่าเพื่อนที่มหาลัย นั้นหายาก ส่วนเพื่อนๆที่เรียนม.ปลายเหมือนกันนั่นล่ะคือเพื่อนแท้ของเรา
จริงหรือป่าวเราไม่รู้นะ เราก็ได้ยินคนเขาพูดต่อกันมาเท่านั้น
ป.ล.รักเพื่อนๆม.6/5 ปีการศึกษา 2553 ร.ร.กบินทร์วิทยานะ จ.ปราจีนบุรี
พออ่านแล้วก็เพิ่งนึกได้นะ..
นี่จะหมดเทอมนึงแล้วหรอ??
ทำไมเวลามันผ่านไปไวอย่างนี้ อีกไม่กี่เดือน..ก็จะไม่ได้เจอเพื่อนๆแล้ว
คิดแล้วก็แอบทำใจไม่ได้
ทั้งๆที่ใจก็อยากออกจากโรงเรียนสักที.. แต่พอลองคิดดูดีๆ ก็ไม่อยากจากเพื่อนๆไป
เพื่อนที่ใช้ชีวิตอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมด้วยกันมาตลอด3ปี(รึอาจจะมากกว่านั้นสำหรับบางคน)
มีทั้งเสียงหัวเราะ เสียงทะเลาะ มีน้ำตา และเรื่องราวต่างๆมากมาย
ถึงจะน่ารำคาญบ้าง แต่มันก็เป็นช่วงเวลาที่ดีมากๆเหมือนกัน
ช่วงเวลาหลังจากนี้.. ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
แต่ช่วงเวลาที่เหลือ ก็อยากจะให้มันเป็นความทรงจำที่จะอยู่ในใจตลอดไป....