โรงหนังชั้นสอง แหล่งบันเทิงสีจาง

ตั๋วราคาถูก-ดูได้ทั้งวัน

เด็ก นักเรียน นักศึกษา ผู้สูงอายุ 50 บาท ผู้ใหญ่ 60 บาท เป็นภาพที่ชินตาของขาประจำโรงหนังชั้นสอง ป้ายราคามักติดไว้หน้าเคาน์เตอร์ออกตั๋วเด่นหรา เพื่อให้ใครไปใครมาเห็นชัด ไม่ต้องเสียเวลาถามพนักงานว่าต้องจ่ายเท่าไหร่ เข้าเกณฑ์ไหนจ่ายตามจริง

โรงหนังชั้นสองส่วนใหญ่จะตั้งราคาตั๋วอยู่ประมาณนี้ หากจำไม่ผิดจากเดิมนั้นแค่ 30-40 บาท ไม่กี่ปีก็ขยับเพิ่มมาอีก 10 บาท ด้วยเหตุผลของแพง น้ำมันแพง ขอช่วยค่าไฟฟ้านิดหน่อยละกัน

แม้จะมีราคาสูงขึ้น แต่เมื่อเทียบกับโรงหนังในห้างหรู (ต่ำสุด 120 บาท และอาจพุ่งเป็นหลักเฉียด 1 พันบาท เมื่อเลือกที่นั่งที่มีความเป็นส่วนตัวสูง) ดูเหมือนตั๋วโรงหนังชั้นสองเรียกว่า “ถูกแสนถูก” นี่เองจึงทำให้คนที่ไม่คิดอะไรมาก หวังเสพหนังเพียงผ่อนคลาย หรือเพื่อความบันเทิงเริงใจ กลายเป็นลูกค้าหน้าเดิมๆ โดยไม่ต้องสงสัย

การดูหนังในโรงหนังชั้นสองไม่ใช่แค่คุ้มค่าเรื่องราคาตั๋ว แต่ยังผลถึงจำนวนหนังที่ฉายอีกด้วย จ่าย 50-60 บาท แต่ได้ดูหนังวันเดียว 2 เรื่อง อันเป็นที่มาของคำว่า “ฉายหนังควบ” หรือบางครั้งก็เรียก “ฉายหนังวน” คือจะวนฉายหนังทั้ง 2 เรื่องตลอดวัน โดยแบ่งเป็นรอบๆ คล้ายกับโรงหนังปกติ เช่นที่โรงหนังงามวงศ์วาน วันหนึ่งมี 7 รอบ เริ่มกันตั้งแต่เช้าราวๆ 9 โมงครึ่ง และเสร็จสิ้นรอบสุดท้าย 3 ทุ่ม 10 นาที ฉะนั้น ลูกค้าที่นี่จะนั่งแช่นั่งนานกี่ชั่วโมงก็ไม่มีใครมาไล่

หลายคนเข้าใจว่าโรงหนังชั้นสองฉายเฉพาะหนังเกรดบี หรือไม่ก็หนังโป๊ อย่างที่เคยตกเป็นข่าวเกรียวกราว ยุคก่อนอาจจะใช่ แต่เดี๋ยวนี้หนังที่ฉายนั้นเป็นหนังเด็ดหนังดังฟอร์มบิ๊กๆ อาจไม่ได้ชนโรงปกติ แต่ก็ไม่ถึงกับล่าช้า เพียง 2 สัปดาห์หลังเข้าฉาย หนังเหล่านั้นก็จะถูกนำมาเอาใจคนชอบความบันเทิงราคาประหยัด

เพื่อนคนหนึ่ง (เป็นคอลัมนิสต์วิจารณ์หนัง) มักพูดเสมอว่าโรงหนังชั้นสองมีข้อดีสำหรับเขาในยามที่ต้องเขียนถึงหนังดีๆ บางเรื่อง เพราะดูในโรงปกติรอบเดียวอาจไม่ทันซึมซับอะไรจากหนังเลย แต่พอซื้อตั๋วมานั่งดูหนังแบบฉายวนตลอดวัน ทำให้ภาพต่างๆ กระจ่างแจ้งมากขึ้น แถมยังคุ้มค่าเป็นไหนๆ

บรรยากาศกันเอ๊ง...กันเอง

อาจเทียบไม่ได้หรอกกับโรงหนังชั้นนำ ยิ่งเฉพาะบรรยากาศหรูหราโอ่อ่าหาไม่ได้จากโรงหนังชั้นสอง แต่ถึงกระนั้นสิ่งที่หาไม่ยากในโรงหนังราคาประหยัด นั่นต้องยกให้ความเป็นกันเอง

คุณเคยรู้สึกหรือเปล่า เวลาตีตั๋วเข้าไปดูหนังโรงปกติมักเจอกฎกติกามารยาทเยอะแยะน่าเวียนหัว นี่ก็ทำไม่ได้ นั่นก็ทำไม่ดี จนบางครั้งเกิดอาการเกร็งถามหา เพราะเดี๋ยวจะโดนเขม่น โดนมองว่าไม่มีสมบัติผู้ดีเอาเสียเลย เคี้ยวป๊อปคอร์นกร๊วบๆ ก็กลัวไปทำลายสมาธิคนข้างๆ พอถึงฉากฮาๆ ได้แค่ฮึๆ ในลำคอ กลัวจะหาว่าเส้นตื้น หรือฉากเศร้าร้องไห้ทั้งเรื่อง ก็ไม่กล้าโฮดังๆ กลัวคนข้างหันมาบอก ฟูมฟายเกินไปไหม นี่มันแค่ในหนัง

ในโรงหนังชั้นสองบรรยากาศแบบนี้แทบจะไม่มีให้เห็น พอซื้อตั๋วเสร็จ แวะบาร์ขนมเครื่องดื่ม (เล็กๆ) เลือกของถูกใจได้ พนักงานคราวป้าฉีกตั๋วเดินเข้าโรง เก้าอี้มีเป็นร้อย ชอบมุมไหนเลือกตามใจปรารถนา ใกล้จอไกลจอ (จริงๆ เขาระบุที่นั่งไว้ แต่ไม่ยักมีใครนั่งตามหมายเลข) ฉีกซองขนมโดยไม่ต้องกลัวคนข้างๆ ว่าเอา ฮาเสียงดังๆ แบบไม่ต้องมัวเก๊กท่าเก็บลีลา หรือจะร้องไห้ก็ไม่มีใครหมั่นไส้ เพราะนั่นคุณกำลังอินกับหนัง ไม่ได้ทำเกินกว่าเหตุ

อาจจะมองว่าเป็นการดูหนังที่ขาดรสนิยมไร้มารยาทอยู่สักหน่อย เมื่อคิดกลับกัน นี่ละคือสีสันที่โรงหนังชั้นหนึ่งไม่มีและไม่สามารถทำได้ เอาง่ายๆ การเดินเข้า-ออกระหว่างดูหนังเพื่อทำกิจธุระส่วนตัว แน่นอน...เป็นสิ่งไม่พึงกระทำ ยังไม่นับเสียงโทรศัพท์ปี๊บๆๆ นานสองนาน ทว่าที่นี่ทำได้สบายใจเฉิบ (ภายใต้ลิมิตของคนภายในโรงหนัง มีใครขืนทำซ้ำๆ เช่น ปล่อยเสียงโทรศัพท์ดังนานๆ สักพักคนข้างๆ จะสะกิดเองว่าพอเถอะชักน่ารำคาญแล้ว คนนั้นก็หยุดเองโดยอัตโนมัติ) วุ่นวายดีแท้ แต่ก็สนุกสนานไปอีกแบบ