เอาเป็นว่า ตัวฉันรู้ เชื่องๆว่า จำความได้ละมัง ว่าตัวฉันมาจากสถานเด็กกำพร้าจากชนบท ใช่แล้วที่นี่ต้องมีเด็กคนอื่นที่กำพร้าเหมือนๆฉัน ให้อธิบายคือตอนฉันมา ฉันมาในตระกร้า พร้อมริบบิ้นสีขาวที่ผูกไว้ที่ข้างตระกร้า จดหมาย และล็อคเก็ตที่ไม่สามารถเปิดได้ มันก็มีแค่นี้ก็พวกเราเป็นได้เฉพาะ 'เด็กกำพร้า' แต่สวรรณ์มันยังไม่จบ ถ้าคืนวันคืนดีหรือโชคแหงซวยมันดีขึ้นก็คงมีคนมารับเลี้ยงหรืออุปธรรมรับไปเลี้ยง

เอาเป็นว่า ตัวฉันรู้ เชื่องๆว่า จำความได้ละมัง ว่าตัวฉันมาจากสถานเด็กกำพร้าจากชนบท ใช่แล้วที่นี่ต้องมีเด็กคนอื่นที่กำพร้าเหมือนๆฉัน ให้อธิบายคือตอนฉันมา ฉันมาในตระกร้า พร้อมริบบิ้นสีขาวที่ผูกไว้ที่ข้างตระกร้า จดหมาย และล็อคเก็ตที่ไม่สามารถเปิดได้ มันก็มีแค่นี้ก็พวกเราเป็นได้เฉพาะ 'เด็กกำพร้า' แต่สวรรณ์มันยังไม่จบ ถ้าคืนวันคืนดีหรือโชคแหงซวยมันดีขึ้นก็คงมีคนมารับเลี้ยงหรืออุปธรรมรับไปเลี้ยง

เรามีเรื่องจะมาบอก

เอาเป็นว่า ตัวฉันรู้ เชื่องๆว่า จำความได้ละมัง ว่าตัวฉันมาจากสถานเด็กกำพร้าจากชนบท ฉันมาในตระกร้า พร้อมริบบิ้นสีขาวที่ผูกไว้ที่ข้างตระกร้า จดหมาย และล็อคเก็ตที่ไม่สามารถเปิดได้ มันก็มีแค่นี้ก็พวกเราเป็นได้เฉพาะ 'เด็กกำพร้า' แต่สวรรณ์มันยังไม่จบ ถ้าคืนวันคืนดีหรือโชคแหงซวยมันดีขึ้นก็คงมีคนมารับเลี้ยงหรืออุปธรรมรับไปเลี้ยง หลังจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้นมันก็เเล้วแต่ดวง.....ในที่สุดฉันก็ทำได้

เอาเป็นว่า ตัวฉันรู้ เชื่องๆว่า จำความได้ละมัง ว่าตัวฉันมาจากสถานเด็กกำพร้าจากชนบท ฉันมาในตระกร้า พร้อมริบบิ้นสีขาวที่ผูกไว้ที่ข้างตระกร้า จดหมาย และล็อคเก็ตที่ไม่สามารถเปิดได้ มันก็มีแค่นี้ก็พวกเราเป็นได้เฉพาะ 'เด็กกำพร้า' แต่สวรรณ์มันยังไม่จบ ถ้าคืนวันคืนดีหรือโชคแหงซวยมันดีขึ้นก็คงมีคนมารับเลี้ยงหรืออุปธรรมรับไปเลี้ยง หลังจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้นมันก็เเล้วแต่ดวง.....ในที่สุดฉันก็ทำได้