“ดอกไม้มิได้โรยราเพียงเพราะกาลเวลา หากแต่เพราะความจริงค่อยๆ ผลิบาน” ‘นิรนาม’ได้เข้ามาทำงานเป็นคนรับใช้ในคฤหาสน์กลางป่าลึก สถานที่ที่ผู้คนต่างปฏิบัติภายใต้กฎประหลาด โดยไม่มีใครถามว่าทำไม ในวันแรกสาวรับใช้ผู้เป็นมิตร ได้คอยแนะนำงานและกฎของคฤหาสน์ให้กับ‘นิรนาม’ ต่อมา เธอได้นำจดหมายฉบับหนึ่งมาฝากไว้ พร้อมกำชับเพียงว่า… “ห้ามเปิด… จนกว่าจะได้พบฉันอีกครั้ง” แต่เช้าวันรุ่งขึ้น เธอกลับเหลือเพียงร่างไร้วิญญาณในห้องโถง ในคฤหาสน์แห่งนี้ ทุกความจริง… ล้วนแลกมาด้วยกลีบดอกที่ร่วงหล่น