เจอกันอีกแล้ว.. ทำไมไม่ลองมาเล่นปราบแม่มดดูล่ะ เพื่อนรัก?

ที่ผ่านมาคุณได้แต่ร้องขอกับชะตากรรมที่เอาแต่กลั่นแกล้งคุณ.. ได้โปรดปลดปล่อยคุณให้เป็นอิสระจากความเจ็บปวดนี้เสียที.. ปล่อยคุณให้โบยบินบ้างเถอะ

คุณได้เพียงแค่พรากชีวิตของสิ่งที่อยู่ใกล้ๆเท่านั้นใช่มั้ย.. แล้วเมื่อไรมันจะหยุดหลอกหลอนคุณสักที..

ค่ำคืนแห่งความสิ้นหวังได้ผ่านพ้นไปแล้ว.. กลิ่นคาวเลือดของสงครามที่กำลังโรยราและหายไป.. ความรู้สึกของคุณที่ยังเป็นมนุษย์มันกำลังไหลเวียนกลับมาอีกครั้ง.. พร้อมกับอิสระภาพที่รอคอยมานาน.. ดวงตาที่พร่ามัวพร้อมกับคำถามที่ก้องอยู่ในหัวมันคงตอกย้ำกับอดีตที่แสนจะเจ็บปวด.. เพราะเส้นทางของจิตใจของคุณตอนนี้ยังคงมืดมัวและแปรเปลี่ยนไปด้วย ' การไม่เชื่อใจ '

ไม่มีความจำเป็นอีกแล้ว.. เพราะความลับมันปิดบังทุกอย่างไม่ได้หรอก.. การต่อต้านกับสิ่งเก่าๆ.. มันก็ไม่อาจจะกลับหวนคืนมาได้แล้วจริงๆน่ะหรอ..

ภาพเเห่งอดีตมันย้อนมาพร้อมกับความเจ็บปวดที่คุณไม่สามารถลืมได้ ไม่ว่าจะที่ไหนเวลาที่คุณตื่นขึ้นมามันมักจะเป็นความมืดเสมอ.. แต่ตอนนี้มันอาจจะไม่เป็นอย่างนั้น.. แต่ไม่ใช่.. คุณไม่อยากจะยอมรับกับการเชื่อใจใครซักคน.. หน้าที่ของคุณมีแค่ปลิดชีวิตของคนที่คอยมาขัดขวางเท่านั้น!

ทำไมพวกเขาต้องการตัวของคุณกันละ?...

มนุษย์ก็เปรียบเสหมือนดาบสองคมมีทั้งความสุขและความทุกข์ในเวลาเดียวกัน แต่ถ้าสิ่งนั้นกลับกลายเป็นเหยื่อและผู้ล่าล่ะ?.. ถ้ามนุษย์คือเหยื่อที่ต้องเอาชีวิตรอดจาก 'ผู้ล่า' ต้องคอยหลบๆซ่อนๆและหนีเอาตัวเองให้รอดระหว่างความเป็นและความตาย.... แต่ถ้ามนุษย์จะเป็นเหยื่อที่จะถูกล่า.. งั้น.. คุณคือใครระหว่าง 2 กึ่งกลาง? [Who are you ?]