9 ขั้นตอนหาเรื่องใส่ตัว

     สวัสดีค่ะน้องๆ นักเขียนชาว Dek-D.Com วันนี้พี่จูนตั้งใจหลงทางมาในหน้านักเขียน อิอิ พร้อมกับหอบเคล็ดลับการหาเรื่องใส่ตัว หาไอเดียใส่หัว มาให้น้องๆ นำมายำใส่นิยายกันค่ะ... โดยเฉพาะน้องๆ ที่เพิ่งเริ่มเขียนนิยาย เขียนมา เขียนไป ก็พาลจะเกิดอาการตัน สมองตายกันได้ง่ายๆ ดังนั้น เราลองมาฝึกหาเรื่องใส่ตัวกันดีกว่าค่ะ

     ขั้นแรก :> ถ้ารู้ตัวว่าเริ่มมีอาการสมองตาย คิดมุกใหม่ๆ ไม่ออก คิดตอนต่อไปไม่ถูก คิดฉากไม่ทัน คิดเหตุการณ์ไม่ได้ ฯลฯ แบบนี้เรียกว่าโคม่า ต้องนำส่งแผนก ER (Emergency Room) โดยด่วน แนะนำให้เมินคีย์บอร์ดชั่วคราว ปล่อยและวางอาการตันไว้แบบนั้น เพราะต่อมไอเดียของน้องกำลังเป็นพิษ หากไม่หยุดพัก อาจถึงขั้นพิการถาวร

     ขั้นที่สอง :>  หาอะไรเพลินๆ ชิลๆ ทำเพื่อเป็นการพักผ่อนสมอง อะไรที่ว่านั่นต้องไม่ใช้สมองมาก เช่น ออกกำลังกาย เดินเล่น เล่นกับหมา เป็นต้น อย่าให้หนักหนาสาหัสขนาดการฝึกทำโจทย์ฟิสิกส์ เขียนสูตรเคมี ดูหนังฆาตกรรม (เยอะไป!) หลังจากนั้น ค่อยมาตั้งใจคิดมุกใหม่

     ขั้นที่สาม :> หากยังไม่ดีขึ้น ลองไปหาอะไรใหม่ๆ ทำดีกว่า ประมาณว่าตั้งแต่เกิดมาไม่เค้ย...ไม่เคยทำมาก่อนเลย เพื่อสร้างประสบการณ์ใหม่ๆ ให้ตัวเอง และยังเป็นการเปิดสมองรอรับเรื่องใหม่ๆ ที่จะตามมาอีกด้วย เช่น ฝึกตื่นเช้าๆ ไปใส่บาตร ฝึกเดินด้วยระยะทางไกลๆ เปลี่ยนสไตล์การแต่งตัวใหม่ทั้งหมดหัวจรดเท้า ฝึกเป็นคนเรียบร้อยนุ่มนิ่ม เป็นต้น แล้วเดี๋ยวจะคิดได้เองว่า "ตรูมัวทำอะไรอยู่ฟระ?" 55+

     ขั้นที่สี่ :> หลังจากโคม่ามานานอาการก็ยังไม่ดีขึ้นอีก แนะนำให้ไปในสถานที่ๆ ไม่เคยไป อาจต้องใช้เวลามากหน่อย แต่รับรองว่าคุ้ม สำหรับเด็ก'เทพ หากงบฯ น้อย แนะนำให้นั่งรถเมล์ฟรีเพื่อประชาชน สายอะไรก็ได้ที่ไม่เคยนั่ง ก็ลองขึ้นไปซะ นั่งแช่ก้นไปให้สุดสาย วนไปวนมากี่รอบก็ได้ไม่ว่ากัน ส่วนเด็กต่างจังหวัด จะลองปั่นจักรยานหรือนั่งซ้อนท้ายมอร์'ไซค์แว๊นไปเรื่อยๆ หรือนั่งสองแถวชิวๆ ใส่กางเกงขาบานๆ ให้ลมโกรกเล่นก็เย็นดี อิอิ รับรองว่าสองข้างทางที่ผ่านไปมีไอเดียหล่นอยู่เพียบ

     ขั้นที่ห้า :> ไปเปิดโลกทัศน์ด้วยการนั่งรถฟรีแล้วก็ยังไม่ดีขึ้น แนะนำให้กลับบ้านโดยด่วน อย่าได้ไปเสียเวลาที่ไหนอีก กลับมาขุดหนังสืออ่านดีกว่า หนังสืออะไรก็ได้ อ่านแล้วก็อ่านอีกได้ ถุงกล้วยทอดมันทอดก็อ่านมันเข้าไป อ่านๆๆ และอ่าน ไอเดียที่ดีไม่ได้มาจากการก๊อบปี้ แต่ทางที่ดีควรนำมาคิดต่อยอด (จะลอกต้องลอกให้เป็นนั่นเอง)

     ขั้นที่หก :> หมดหนทางเยียวยา สติไม่มา ปัญญาไม่มี เหลือแต่ผนังห้องตันๆ อย่าไปคิดวกวนว่าจะหาหนทางใดต่อ แนะนำให้บริโภคของที่มีประโยชน์ (หรือจะไร้ประโยชน์ก็ตามต้องการ) กินให้อิ่ม แล้วนอนให้หลับ ฝันถึงเจ้าพ่อเจ้าแม่ไอเดีย เทพ เทวดา พญามาร ผีสาง ทั้งหลายแหล่ที่ไม่เคยได้แผ่ส่วนกุศลไปให้ จะมาดลใจให้หายจากอาการสมองตายในบัดดล โอมเพี้ยง!

     ขั้นที่เจ็ด :> ใกล้สู่สุคติแล้วก็ยังคิดไม่ออก ให้ฝึก "หาเรื่อง" ของจริง วิธีนี้ง่ายมาก เสี่ยงต่อชีวิตนิดหน่อย (แต่ก็น่าลอง) ลองหาเรื่องใส่ตัวด้วยการยุให้หมาในปากออกอาละวาด พร้อมกับแกว่งปากหาส้นเท้าไปด้วย หาเรื่องชาวบ้าน ทะเลาะกับเสาไฟฟ้า ไล่เตะหมา แซวสาว อำเพื่อน จีบแฟนชาวบ้าน ปลอมเป็นกะเทยออนเอ็มไปแทะโลมหนุ่ม ฯลฯ สนุกสนานมากมาย ไอเดียมาแน่ๆ

     ขั้นที่แปด :> ลองตกอยู่ในภาวะซึมเศร้าดูบ้าง หลังจากเฮฮาบ้าบอไปแล้ว ไอเดียยังไม่มาเกยตื้นที่ขอบหน้าต่าง ลองนั่งร้องไห้ อินกับฉากโรแมนซ์ คิดไปเองว่าแฟนทิ้ง (ระวังมันจะทิ้งจริง) เศร้าโศกมันเข้าไปให้พอ ลมพัดใจก็แกว่ง อ่อนแอเป็นที่สุด แล้วซึมซับบรรยากาศนั้นไว้ รับรองว่าสามารถเขียนเรื่องรันทดหดหู่ได้อีกหลายตอน

     ขั้นสุดท้าย :> ลองมามากมายขนาดนี้แล้วยังไม่ได้ผลอีก ให้ฉีกต้นฉบับทิ้งแล้วเขียนใหม่ เฮ้ย! ไม่ใช่ ถ้าเกิดอาการตัน และทดลองมาครบทั้ง 8 วิธีแล้ว พี่จูนรับรองว่าได้ผลแน่ๆ ไม่วิธีใดก็วิธีหนึ่ง คราวนี้ไม่ต้องเหนื่อยคิด ไอเดียจะหลั่งไหลมาราวกับน้ำท่วมทุ่ง ไม่เชื่อให้เตะ...พี่ปัด (โทษฐานเป็นคอลัมนิสต์ไรท์เตอร์เลย) อ้ะ...ล้อเล่น! 55+

     อ่านจบแล้ว... น้องๆ นักเขียนชาว Dek-D.Com คนไหนกำลังหมดมุกบ้างมั้ยคะ? ลองทำตามเคล็ดลับนี้ดูนะ ได้ผลอย่างไรก็มาเล่าให้ฟังบ้างเน้อ...อออ

Reference: ภาพประกอบ www.lclark.edu