6 วิธีเปิดเรื่องให้โดนใจ!! (ตอนจบ)

                  มาแล้วจ้า!! ตามคำสัญญาที่ให้ไว้เมื่อวันอังคารที่แล้ว สำหรับ “วิธีเปิดเรื่องให้โดนใจนักอ่าน” ซึ่งวันนี้พี่ปัดก็มีวิธีการเขียนเปิดเรื่องพร้อมตัวอย่างอีก 3 วิธี มาฝากน้องๆ ชาว Dek-D.com จ้ะ งั้นอย่ารอช้าเราไปต่อกันเลยดีกว่า......

• เปิดเรื่องด้วยบทสนทนา >> การเปิดเรื่องด้วยวิธีนี้ นักเขียนสามารถใส่เงื่อนงำ หรือข้อสงสัยลงไปในบทสนทนาได้อย่างไม่จำกัด เพราะสิ่งเหล่านี้จะทำให้นักอ่านรู้สึกสงสัย อยากรู้คำตอบที่ซ่อนอยู่ในบทสนทนานี้ อย่างตัวอย่างที่พี่ปัดยกมาในวันนี้ อ่านแล้วรับรองว่าทุกคนต้องอยากรู้แน่นอนจ๊ะว่าตัวละครทั้ง 3 ตัวกำลังพวกถึงเรื่องอะไรกันอยู่

“บอกแล้วไง ว่าไม่รู้!” ทามามิย้ำด้วยสีหน้าโกรธสุดๆ

          “พี่เสียใจจัง...” คนร้องไห้กระซิก อยู่คือ... ใครรู้จักสามพี่น้องบ้านซาซาโมโตะแล้วคงพอเดาได้ว่าต้องเป็นอายาโกะพี่สาวคนโต

        “นี่...เลิกร้องไห้ได้แล้ว ทั้งคู่เลย” ยูริโกะลูกสาวคนรองทำหน้าลำบากใจอยู่ตรงกลางระหว่างอายาโกะกับทามามิน้องนุชสุดท้อง

        “ฉันไม่ได้ร้องไห้สักหน่อย” น้องเล็กท้วง “พี่อายาโกะร้องอยู่คนเดียวต่างหาก”

        “ทามามิ เธอก็พูดอะไรบ้างสิ จะขอโทษหรือสำนึกผิดก็ได้...”

        “สำนึกผิดอะไร! ฉันจะสำนึกผิดกับเรื่องที่ไม่ได้ทำได้ยังไง!”

        “แต่อาจารย์ที่โรงเรียนบอกว่า...” อายาโกะพูดเสียงเครือไม่ทันจบประโยค

        “อาจารย์รู้เรื่องที่ไหนล่ะ!” น้องเล็กโต้

        “หมายความว่าเธอไม่ได้ทำจริงๆ ใช่ไหม ทามามิ” พี่ใหญ่ถามพลางใช้ผ้าเช็ดหน้ายับยู่ถูตา

        “ถามอยู่ได้!” ทามามิตอบเสียงห้วนด้วยความเป็นคนขี้ตืดมาแต่กำเนิด กระทั่งคำพูดเธอจึงไม่ใช้เกินจำเป็น

        “พี่เข้าใจแล้ว...” อายาโกะลุกเดินหายไปในห้องกินข้าว

        “....แย่ชะมัด!” น้องเล็กทิ้งตัวบนโซฟา

(นักสืบ 3 ใบเถา ตอนรักอลหม่านหลังม่านฆาตกรรม – อาคากะวา จิโร)

• เปิดเรื่องด้วยประวัติเล็กๆ น้อยๆ ของคนหรือสถานที่ >> ทำให้นักอ่านรู้จักพื้นฐานทางด้านชีวิตความเป็นอยู่ ครอบครัว หรืออุปนิสัยของตัวละครมากยิ่งขึ้น ซึ่งตัวอย่างของพี่ปัดที่ยกมาในครั้งนี้ก็จะแสดงให้เห็นว่า “ไข่หวาน” เป็นเด็กที่มาจากครอบครัวที่แตกแยก แต่เธอก็ไม่เคยทำตัวให้เดือดร้อนใคร

               "ตอนแรกที่ไข่หวานมาอยุ่บ้านย่านวล เด็กหญิงนึกว่าคงมาอาศัยอยู่แค่สองสามวัน เหมือนทุกครั้งที่ได้ยินพ่อกับแม่พูดกันเสียงดัง จากนั้นแม่ก็จะพาไปอยู่กับญาติๆ อย่างบ้านยายแก้ว บ้างลุงเดชหรือไม่ก็บ้านน้าแหวน บ้านป้าหญิง และบ้านใครต่อใครอีกหลายคนที่ไม่สามารถจดจำชื่อได้ เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้ง จนเดี๋ยวนี้ไข่หวานกลายเป็นเด็กรู้งาน เมื่อใดก็ตามที่ได้ยินพ่อกับแม่โต้ตอบกันเสียงดัง แกจะเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าหมีพูห์ แล้วรอแม่เข้ามาจูงพาออกไปอยู่บ้านใครต่อใครอย่างเคย”

(เติมใจในช่องว่าง – วินนา)

• เปิดเรื่องด้วยการพรรณาถึงสถานที่หรือสิ่งแวดล้อม >> ถ้าเปิดเรื่องด้วยวิธีนี้ นักเขียนจำเป็นที่จะต้องใส่จินตนาการและการลำดับภาพลงไปในเนื้อหาที่เขียนอย่างเต็มที่ เหมือนกับตัวอย่างที่พี่ปัดยกมาครั้งนี้ ที่อ่านแล้วจะให้ความรู้สึกเหมือนเราเป็นตัวละครตัวดังกล่าว

                “อิงกลิด เลวิน-ฮิลล์ นั่งใจลอยอย่างเป็นสุขในชั่วโมงคณิตศาสตร์ เธอได้ที่นั่งที่ดีที่สุดในห้อง ที่นั่งหลังสุด แถมริมข้างหน้าต่าง ที่นั่งซึ่งไกลจากครูกรูมมากที่สุด โรงเรียนมัธยมต้นเฟอร์แรนด์ตั้งอยุ่บนเนินเขาที่มองลงไปเห็นแม่น้ำ อยู่ห่างจากน้ำตกขึ้นมาทางต้นน้ำประมาณหนึ่งไมล์ ในแม่น้ำมีอะไรน่าสนใจให้ดูเสมอ ยิ่งถ้าเรามีนิสัยชอบสังเกตรายระเอียดเล็กๆ น้อยๆ ด้วยแล้วล่ะก็ รายละเอียดที่ว่าก็อย่างเช่น การเกิดระลอกคลื่นขณะที่สายน้ำไหลอ้อมโขดหิน หรือนกสีดำตัวใหญ่ที่ลอยไปตามน้ำโดยซุกปีกไว้ใต้คางและ....”

(นักสืบน้อยแห่งเอ็คโคฟอลส์ ตอนหลังม่านปริศนา – ปีเตอร์ เอเบรอแฮมส์)

รู้เคล็ดลับการเขียนเปิดเรื่องให้น่าสนใจครบทั้ง 6 วิธีกันไปแล้ว

น้องๆ ชาว Dek-D.com ก็อย่าลืมเอาไปปรับใช้ให้เกิดประโยชน์นะ

แล้วถ้าใครมีเคล็ดลับการเปิดเรื่องเฉพาะตัว

ก็อย่าลืมเอามาบอกพี่ปัด และเพื่อนคนอื่นๆ ด้วยนะจ๊ะ

ภาพประกอบ : www.ronischotter.com,classroomclipart.com