/>

Dek-D ชวนน้องๆ เขียนเรื่องสั้น "พ่อขอโทษ" []

วิว

            วันพ่อปีนี้ พี่น้องขอชวนชาว Dek-D มาแสดงความเป็นนักเขียนในวันพ่อ ด้วยการเขียนเรื่องสั้นเกี่ยวกับพ่อ ในหัวข้อ "พ่อขอโทษ"
 

            อ๊ะๆ อย่าเพิ่งทำหน้างง คืออย่างนี้ ปกติแล้วเวลามีวันพ่อหรือวันแม่ทีไร ก็จะชอบให้ลูกๆ อย่างเราเขียนข้อความขอบคุณพ่อแม่ ขอโทษพ่อแม่ที่เราทำไม่ดีกับท่าน แต่พี่เชื่อว่าไม่ได้มีแค่ลูกที่ทำผิดกับพ่อแม่อยู่ฝ่ายเดียวหรอก บางครั้งพ่อแม่เองก็ทำผิดกับลูกเหมือนกัน

            และเพราะสังคมไทยเราจะชอบปลูกฝังว่าพ่อแม่คือเทวดานางฟ้าที่ไม่เคยโกรธ ไม่เคยทำผิด ดังนั้นพอเราเจอกรณีที่พ่อแม่ทำผิดต่อเรา เราจะรู้สึกแย่มาก แต่จะโกรธท่านก็ไม่ได้ เพราะกลัวจะโดนหาว่าเป็นลูกอกตัญญูอีก

            พี่ก็เลยอยากให้ทุกคนเปลี่ยนความคิดเสียใหม่ ไม่ใช่อยากให้ทุกคนมาโกรธพ่อแม่ของเรานะ แต่อยากให้ทุกคนยอมรับพ่อแม่ในฐานะมนุษย์คนหนึ่งที่ทำผิดได้ ทำพลาดได้ และเราเองก็ต้องพร้อมจะให้อภัยท่าน เหมือนอย่างที่ท่านให้อภัยเราเวลาเราทำผิดเหมือนกัน

            กิจกรรมนี้ก็เลยให้ทุกคนเข้าทรงเป็นนักเขียนมือฉกาจ เขียนเรื่องสั้นเพื่อสอนให้ลูก (อย่างเราๆ นี่แหละ) รู้จักการให้อภัย และยอมรับความผิดพลาดของพ่อ

            กติกามีอยู่ว่า...
  1. เรื่องสั้นต้องมีความยาวไม่เกิน 1 หน้ากระดาษ A4
  2. ไม่เน้นความสละสลวยทางภาษา แต่เน้นเนื้อหาว่าทำให้ลูกตระหนักได้มากแค่ไหน ทำให้น้ำตาไหลได้ยิ่งดี
  3. ให้เขียนในมุมมองของ "ลูก" เป็นหลัก
  4. เนื้อหาจะต้องอยู่ในหัวข้อ "พ่อขอโทษ" คือพ่อทำผิด และลูกให้อภัยแต่จะใส่รายละเอียดยังไงก็ได้ เช่น
            ตัวเอกอยู่กับพ่อกัน 2 คน บ้านยากจนมาก ในขณะที่ตัวเอกกำลังจะเข้ามหา'ลัย ดันไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม แล้วอยู่ดีๆ พ่อก็มาโดนตำรวจจับข้อหาขับรถส่งยาอีก ตัวเอกเสียใจมากและต่อว่าพ่อต่างๆ นานา แต่สุดท้ายมารู้จากญาติว่าพ่อไปขอยืมเงินเขาเพื่อมาจ่ายค่าเทอมให้ตัวเอก แต่เขาไม่มี พ่อจึงตัดสินใจทำอาชีพทุจริต ตัวเอกรู้ว่าพ่อผิด แต่ก็เสียใจที่เคยว่าพ่อ เพราะจริงๆ แล้วพ่อทำให้ตัวเอง จึงไปหาพ่อที่สถานีตำรวจ แล้วบอกกับพ่อว่าจะตั้งใจเรียนจนจบเพื่อพ่อ ฯลฯ
แต่เหตุที่พ่อทำผิด ต้องไม่รุนแรงจนเกินกว่าที่จะให้อภัยได้นะ อย่าแต่งว่าพ่อตั้งใจฆ่าแม่ ลูกให้อภัย อันนี้ไม่ใช่ละ
  1. แต่งเสร็จแล้วโพสท์เรื่องของเราไว้ในกล่องแสดงความคิดเห็นด้านล่างเลย

            พี่จะเลือกคนที่เขียนเรื่องได้ "ประทับใจที่สุด" และตรงกับ "จุดประสงค์ของเรื่อง" มากที่สุด รับรางวัลเป็นหนังสือจากชุด Jewels of the Dead รวมนักเขียนของสำนักพิมพ์ Sofa Publishing ทั้งหมด 5 รางวัล

            หมดเขตส่งผลงานวันที่ 3 ธ.ค.
            ประกาศผลวันที่ 5 ธ.ค.

            ใครที่ตอนนี้มีเรื่องค้างคาใจกับพ่อ มีเรื่องที่พ่อทำผิดกับเราแล้วเรายังโกรธมาจนถึงบัดนี้ อาจจะลองใช้โอกาสนี้เขียนเรื่องสั้นบอกความรู้สึกของเรา และให้อภัยพ่อเราสักทีก็ดีเหมือนกันนะ

                   ประกาศผล 5 คนที่ได้รับรางวัล!!! 

             หลังจากที่ผ่านการอ่านเรื่องสั้นของน้องๆ อย่างเข้มข้น แต่ละเรื่องซึ้งจนน้ำตาไหล อยากจะกลับไปกอดพ่อเอาซะเดี๋ยวนี้เลย วันนี้พวกพี่ก็มาตามสัญญา จะผักกาด เอ๊ย ประกาศผลแล้วนะ ผู้ที่ได้รับรางวัลได้แก่ ...

             ความคิดเห็นที่ 40    @gamdee 

             ความคิดเห็นที่ 73    @boboblack 

       
             ความคิดเห็นที่ 99    @dekrare 
 
 
             ความคิดเห็นที่ 132  @paris-samak 
 
             ความคิดเห็นที่ 197  @cacoethes 


             น้องๆ ที่มีรายชื่ออยู่ทางด้านบนทางทีมงานจะติดต่อเพื่อจัดส่งของรางวัลให้นะคะ ส่วนน้องๆ คนที่ที่พลาดไปไม่ต้องเสียใจไปนะ เพราะว่ากิจกรรมของเรามีให้ร่วมสนุกอีกเพียบเลย ยังไงติดตามกันให้ดีนะคะ 

             
https://www.dek-d.com/content/listwriter.php?writer=nong

พี่น้อง - ผู้เขียน

คอลัมนิสต์

[ดูผลงานที่ผ่านมา]

#กิจกรรม #วันพ่อแห่งชาติ #ประกวดเรื่องสั้น

บทความที่นิยมอ่านต่อ

ถูกเลือกโดยทีมงาน

ยอดถูกใจสูงสุด

  • ถูกลบเนื่องจาก:
    IP
    #19
    ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

    “หนูเกลียดพ่อ! นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ฉันตะโกนก่อนวิ่งออกไปข้างนอก ไม่ว่าใครจะดึงไว้ ฉันสะบัดจนหลุด

    ฉันไม่เคยพูดกับพ่อแบบนี้หรอก...ฉันไม่เคยพูดจริงๆ  แต่ฉันทนไม่ไหวแล้ว...ใครๆ ก็บอกว่าฉันไม่เข้าใจพ่อ แต่เคยมีใครคิดบ้างไหม ว่าพ่อก็ไม่เข้าใจฉันเหมือนกัน ปัญหาฟังดูเล็กน้อยแต่สำหรับฉัน ฉันทนมานานเกินไปแล้ว

    ปกติฉันไม่ค่อยได้คุยกับพ่อนัก พ่อไม่ค่อยมีเวลาให้ฉันกับพี่นัก หลายครั้งที่ในช่วงเวลาสำคัญในชีวิต มีแค่แม่กับพี่ฉันเท่านั้นที่อยู่ตรงนั้น พ่อไม่เคยเลยที่จะอยู่ ถามว่าน้อยใจไหม...ก็นิดหน่อยนะ แต่อยู่แบบนี้ไปนานๆ ก็เริ่มกลายเป็นความชินชา ฉันไม่มีปัญหาหรอกจนกระทั่งวันนี้...วันที่แม่ฉันถูกส่งเข้าโรงพยาบาลอย่างฉุกเฉิน ฉันและพี่ถูกตามมาจากโรงเรียน หลังจากนั่งรอมานาน หมอก็ออกมาพร้อมบอกว่าแม่เป็นมะเร็ง...วินาทีนั้นฉันล้มทั้งยืน หมอไม่พูดอะไรต่อ เขาเดินจากไป ทิ้งให้ฉันกับพี่ต้องนั่งสงบสติอยู่สองคน...อีกสักพักหนึ่งพ่อถึงได้โผล่หน้ามา คำถามแรกคือแม่เป็นอะไร?

    เหมือนบางอย่างในหัวฉันขาดสะบั้น ฉันลุกขึ้นตะโกนใส่หน้าพ่อว่าทำไมถึงไม่รู้? แถมพาลไปถึงทุกๆ เรื่อง ไม่ว่าใครจะพยายามห้ามยังไงฉันก็ไม่หยุด พ่อเองก็ตวาดกลับ ถึงจุดหนึ่งฉันจะเดินหนี แต่พ่อหยุดฉันไว้ด้วยการคว้าแขนฉันแล้วบีบมัน มันเจ็บมากจนฉันน้ำตาคลอ พ่อดูนิ่งไปแวบหนึ่งก่อนจะยอมปล่อย ฉันถึงได้บอกว่าเกลียดพ่อและเดินออกมา

    ถ้าพ่อมีเวลาให้เรามากกว่านี้ก็ดีสิ...พ่อเคยสนใจฉันบ้างไหม มีแต่งานๆ ถ้าพ่อพาแม่ไปหาหมอได้ แม่คงไม่เป็นมะเร็งหรอก...เวลาที่ฉันต้องการพ่อ...พ่ออยู่ไหน?

    “ระวัง!!!”    

    เพราะฉันเดินเหม่อจึงไม่ทันระวังรถ ฉันรู้ตัวเมื่อสายไป แต่เพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่รถจะชน บางคนก็กระโจนคว้าตัวฉันออกไป มือคู่หนึ่งกอดฉันแน่น...เมื่อเงยหน้าฉันจึงเห็นว่าเป็นพ่อ แขนพ่อมีแผลยาวเป็นทาง แต่ท่านดูจะสนใจอยู่ที่ฉัน ฉันมองตาพ่อแล้วไม่เห็นความโกรธแม้แต่น้อย...มีแต่ความห่วงใย ปากเอาแต่พร่ำถามว่าฉันเป็นอะไรไหม

    “...ทำไม” น้ำตาฉันเริ่มไหล “ทำไมพ่อถึงไม่เคยอยู่...”

    พ่อบรรจงเช็ดน้ำตาฉันออกเบาๆ รอยยิ้มอบอุ่นคลี่บนใบหน้า ท่านประคองฉันไปนั่งในที่ปลอดภัยก่อนจะเริ่มพูด

    “เพราะพ่อทำงานมากเกินไป” พ่อกุมมือฉันไว้แน่น “พ่ออยากให้ลูกของพ่อมีอนาคตที่ดี...พ่อขอโทษที่ไม่ค่อยได้ดูแลลูกอย่างที่ควรจะทำ...แม่เป็นคนดูแลลูกตั้งแต่ยังเล็ก พ่อไม่รู้ว่าควรดูแลหนูยังไง...พ่อกลัวว่าจะทำอะไรผิดพลาด พ่อกลัวว่าพ่อจะทำให้หนูเจ็บ” พ่อลูบแขนฉันตรงที่ท่านบีบฉัน “ไม่เจ็บใช่ไหม?” ฉันส่ายหน้า “พ่อขอโทษจริงๆ....อย่าเกลียดพ่อเลยนะ”

    ฉันพยักหน้าทั้งน้ำตา ร้องไห้จ้าแล้วกอดพ่อเหมือนเด็กเล็กๆ แต่พ่อดูจะไม่ขัด อ้าแขนกอดปลอบฉันแต่โดยดี

    "ขอบคุณมากนะลูก" พ่อกระซิบ ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด "ไปหาแม่กันเถอะ"

    ตอบกลับ
  • ถูกลบเนื่องจาก:
    IP
    #24
    ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

                    “สมใจพ่อหรือยังล่ะ!!” ฉันตะโกนใส่หน้าชายที่นั่งกุมขมับอยู่ข้างตัวพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้ม มือไม้สั่นไปหมดอย่างควบคุมไม่ได้ คนคนนี้คือพ่อของฉันจริงๆ อย่างนั้นหรือ...

                    “พะ...พ่อ...” พ่อเหมือนพยายามจะพูดอะไรออกมาสักอย่าง แต่สุดท้ายก็หยุดไว้แค่นั้นก่อนจะเลื่อนมือไปขยี้ผมสั้นเตียนของตัวเองอย่างคนเครียดจัด ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเดินไปนั่งเก้าอี้ฝังตรงข้าม ยกมือปาดน้ำตาที่เปรอะไปทั่วใบหน้าก่อนจะหันไปมองประตูห้องฉุกเฉินที่อยู่ไปไม่ห่างเท่าไหร่ ตอนนี้แม่ของฉันอยู่ในนั้น กำลังนอนไม่ได้สติให้หมอรักษา เพียงเพราะเหตุการณ์บ้าๆ นั่น

                    “พ่อขอโทษ...” เสียงของคนที่นั่งตรงข้ามเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา ฉันเหลือบตาไปมองเขาก่อนจะหันกลับมาอย่างไม่สนใจ ฉันไม่อยากจะเชื่อจริงๆ ว่าคนตรงหน้าคือพ่อของฉัน ตลอดสิบเจ็ดปีที่ผ่านมาผู้ชายคนนี้คือคนที่ฉันเทิดทูนบูชาที่สุด พ่อคือฮีโร่ ท่านทำงานหนัก สร้างเนื้อสร้างตัวจากคนงานธรรมดากลายเป็นผู้จัดการในที่สุด ชีวิตของฉันสุขสบายมาจนถึงทุกวันนี้ก็เพราะท่าน มีกินมีใช้ไม่เคยขาด ถึงจะไม่ได้ร่ำรวยมากมายแต่ก็ไม่เคยลำบาก ฉันกล้าบอกได้เลยว่าฉันโชคดีที่สุดในโลกที่ได้เกิดมาในครอบครัวนี้ ฉันคิดแบบนั้นจนกระทั่งเมื่อสามวันก่อน...มีผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับบอกว่าเป็นภรรยาอีกคนของพ่อ

                    ทั้งฉันและแม่ต่างก็ช็อคไปทั้งคู่ พวกเราไม่ปักใจเชื่อจนกระทั่งได้ยินคำยืนยันจากปากของพ่อเองเมื่อท่านกลับมาถึงบ้าน พ่อปฏิเสธไม่ได้เมื่อผู้หญิงคนนั้นก็นั่งอยู่ด้วย เธอและพ่อเจอกันเมื่อปีก่อนตอนที่พ่อไปดูงานที่หัวหิน ท่านแอบมีเมียเก็บไว้อีกคน หลอกฉันกับแม่มาตลอดว่าทำไปงาน พ่อทำแบบนี้ได้ยังไงกัน!

                    มันผิดหวังนะเมื่อคนที่เรารักสุดหัวใจ ไว้ใจเขาที่สุดกลับทำให้เราและคนที่เรารักอีกคนต้องเจ็บช้ำเสียใจ ฉันรู้สึกโกรธพ่อมากเลยหลบหน้าท่านตลอด ส่วนแม่เองก็เก็บตัวเงียบอยู่คนเดียวเลยทำให้พวกเราไม่รู้เลยว่าตลอดเวลาสามวันมานี้แม่ถูกผู้หญิงคนนั้นตามรังควาน จนถึงวันนี้ที่แม่ทนไม่ไว้แล้วทะเลาะพ่ออย่างหนัก แม่วิ่งหนีออกจากบ้าน... แต่แค่แวบเดียวเท่านั้น ป้าข้างบ้านก็เข้ามาบอกว่าแม่ถูกรถชน...

                    เมื่อคิดมาถึงตรงนี้น้ำตาของฉันก็ไหลออกมาอีกครั้ง ทั้งห่วงแม่ทั้งเสียใจกับการกระทำของคนตรงหน้า ถ้าแม่เป็นอะไรขึ้นมาแล้วฉันจะทำยังไงล่ะ...

                    “พ่อไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องนี้มันเกิดขึ้นนะวา” เป็นอีกครั้งที่ฉันเมินเฉยกับน้ำเสียงที่แหบแห้งนั่น “คืนนั้นพ่อเมา พ่อพลาดเอง พ่อพยายามบอกเลิกเขาแล้ว แต่เขาไม่ยอม เขาบอกจะมาหาแม่ของเรา พะ...พ่อไม่มีทางเลือก...ฮึก” ในที่สุดฉันก็ยอมหันไปมอง แล้วก็ได้เห็นว่าทั้งสองหน่วยตาของพ่อแดงจัด ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตาไม่ต่างไปจากฉันเท่าไหร่นัก

                    “ถ้าเป็นอย่างนั้นแล้วทำไมผู้หญิงคนนั้นยังโผล่มาได้อีกล่ะค่ะ” ฉันเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พ่อสะอื้นฮัก ยกมือสั่นๆ นั่นกุมหน้าตัวเองอีกครั้ง

                    “พ่อทนไม่ไว้ พ่อไม่อยากโกหกแม่กับลูกอีกแล้ว ฮึก...ก็เลยพยายามบอกเลิกเขาอย่างจริงจัง ตะ...แต่พ่อไม่คิดเลยว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น พ่อไม่คิดว่าแม่ของเราจะ...” ไหล่ของพ่อสั่นไหว ใจฉันอ่อนยวบเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นไห้ของคนเป็นพ่อ ฉันไม่เคยเห็นท่านอ่อนแอขนาดนี้มาก่อนเลย เรื่องนี้มันคงหนักเกินกว่าจะรับไว้จริงๆ สุดท้ายแล้วฉันก็ตัดสินใจเดินเข้าไปหาพ่อ วางมือไว้บนหัวไหล่อันสั่นเทาก่อนจะย่อตัวลงคุกเข่ากับพื้นแล้วสวมกอดท่านไว้หลวมๆ

                    “ไม่เป็นพ่อ...ไม่เป็นไรนะ...เชื่อหนูสิว่าแม่ไม่เป็นไรหรอก” ฉันปลอบพ่อเสียงสั่น และสะอื้นหนักกกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าท่านร้องไห้จนตัวโยก

                    “พ่อขอโทษนะลูก... พ่อขอโทษ ให้อภัยพ่อนะ”

                    ก็อย่างที่บอก... พ่อเป็นพ่อที่ดีที่สุด ท่านทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม ไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกขาด และทำทุกอย่างได้เพื่อฉัน แล้วทำไมเรื่องแค่นี้...ฉันจะทำให้พ่อไม่ได้ล่ะ 

    ตอบกลับ
  • ถูกลบเนื่องจาก:
    IP
    #22
    ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

    เสียงโครมคราม เสียงด่าทอ และเสียงร้องไห้ของเด็กดังลั่นบ้านหลังเล็ก เพื่อนบ้านต่างชินชากับกับเสียงเหล่านี้เสียแล้ว เมื่อไหร่ที่ได้ยินเสียงเหล่านี้ ให้ทำเหมือนไม่ได้ยินเสียเพราะต่างก็ไม่อยากยุ่งกับเรื่องของ ครอบครัวอาจมีบางครั้งที่เพื่อนบ้านบางคนทนไม่ไหวเข้าไปห้ามปราม แต่ก็ได้รับลูกหลงกลับมาทุกครั้งไป

    เหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นทุกครั้งที่พ่อของผมดื่มเหล้าจนเมาหนัก พอพ่อเมาพ่อก็จะหาเรื่องชกต่อยกับคนอื่นไปทั่ว ถ้าเมาข้างนอก ก็จะมีเรื่องกับอริเก่าที่เจอหน้า แต่ถ้าเมาในบ้าน พ่อก็จะทุบตีด่าทอแม่และผมเสมอ แต่ผมกับแม่ก็ต้องทน เพราะเวลาปกติที่พ่อไม่เมา พ่อจะรักผมและแม่มาก แม่จึงมักพาผมหนีไปอาศัยบ้านญาติในละแวกใกล้ๆ เวลาพ่อเมา แต่ถ้าวันไหนหนีไม่ทัน ผมกับแม่ก็จะกลายเป็นที่ระบาย รองรับอารมณ์รุนแรงของพ่อ

    ถ้ามีใครถามว่าผมเกลียดพ่อไหมที่ทำตัวแบบนี้ ผมก็มักจะตอบว่า “ไม่ครับ เพราะพ่อของผมไม่ใช่คนอย่างนี้ แต่เพราะน้ำเมาที่พ่อดื่มเข้าไป มันเปลี่ยนพ่อผมครับ” หลายๆ คนที่ได้ฟังคำตอบของผมต่างก็เวทนาผม อาจจะมีบางคนที่รู้สึกว่าผมโง่ที่ทนเป็นที่รองมือรองเท้าของพ่ออยู่ได้

    ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงต้องทนอยู่กับพ่ออยู่แบบนี้ ในเมื่อลุงกับป้าพร้อมที่จะเลี้ยงดูผมเสมอ ก็คงเพราะความรักล่ะมั้งครับ ผมกับแม่ถึงทนมาได้ รักที่ผมกับแม่มีให้พ่อ และรักที่พ่อมีให้ผมกับแม่ แค่นี้ก็เป็นยาสมานแผลของผมที่จะทำให้ผมอดทนต่อไปได้ แต่ในวันนี้มันไม่ใช่แบบนั้นอีกแล้ว

    วันนี้พ่อกลับมาบ้านพร้อมกับอาการเมาหัวราน้ำเช่นเคย แต่ความรุนแรงที่พ่อแสดงออกมันมากจนเกินที่ผมและแม่จะทนรับได้ พ่อทั้งสบถถ้อยคำหยาบคายและตบตีแม่และหาว่าแม่มีชู้เพราะพ่อได้ยินมาจากวงเหล้า ลามมาทำร้ายร่างกายผมจนเนื้อแทบปริแตกและหาว่าผมไม่ใช่ลูกของพ่อ หัวใจผมเหมือนกับจะแตกสลายเมื่อได้ยินคำกล่าวหาว่าผมไม่ใช่ลูกพ่อ ผมกับแม่ร้องไห้อ้อนวอนให้พ่อหยุด แต่ก็ดูเหมือนไร้ผล เพื่อนบ้านที่คงสังเกตว่าความรุนแรงภายในบ้านหลังนี้ดูยาวนานผิดปกติจึงไปตามลุงกับป้ามาดู และสุดท้ายผมกับแม่ก็รอดจากเงื้อมมือของพ่อ แต่สภาพร่างกายและจิตใจของเราสองคนบอบช้ำมาก มาวันนี้ ผมชักไม่แน่ใจแล้วว่าผมควรจะยังตอบว่า ไม่เกลียดพ่อ ได้อีกไหม แล้วในคืนนี้ก็ไม่มีใครสามารถข่มตานอนได้เลยสักคน ยกเว้นก็แต่พ่อที่เมาจนหลับไปในที่สุด

    เช้าวันต่อมาที่พ่อได้สติ ซึ่งสติของพ่อก็กลับมาพร้อมกับข่าวร้ายที่ว่าเมื่อคืนพ่อไปเล่นไพ่จนหมดเนื้อหมดตัว แม่โกรธพ่อมากจนเข้าไปทุบตีและด่าทอ แต่พ่อก็ไม่ได้ตอบโต้อะไร และนั่นก็ทำให้พ่อได้เห็นสภาพของผมและแม่ว่าย่ำแย่แค่ไหน ดูเหมือนพ่อจะเริ่มระลึกได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น เช้าวันนั้น ผมได้เห็นน้ำตาลูกผู้ชายของพ่อเป็นครั้งแรกในชีวิต ตั้งแต่ผมเกิดมา ผมไม่เคยเห็นพ่อร้องไห้เลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้พ่อร้องไห้หนักมาก จนผมและแม่ต้องร้องตาม

    พ่อเข้ามากอดผมและแม่ทั้งน้ำตาพร้อมกับพูดว่าพ่อจะเลิกเหล้าเด็ดขาด และจะไม่ไปเล่นการพนันอีกแล้ว จะตั้งใจทำงานหาเงินให้ลูกกับเมีย เราสามคนพ่อแม่ลูกกอดกันร้องไห้ร่วมหลายนาทีแล้วจึงแยกย้ายกันไปทำกิจวัตร หลายๆ วันต่อมาผมก็ได้เห็นความเปลี่ยนแปลงของพ่อ พ่อไม่ดื่มเหล้าและเล่นการพนันตามที่สัญญาแล้ว แต่ผมกับแม่ก็ยังไม่ไว้วางใจ จนกระทั่งเวลาผ่านไปหลายปี พ่อก็ได้พิสูจน์ว่าพ่อทำได้ พ่อกลายเป็นพ่อที่ดีที่สุดในโลกสำหรับผมและสามีที่ดีที่สุดในโลกสำหรับแม่

    อยู่มาวันหนึ่ง วันที่เราสามคนพ่อแม่ลูกอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา จู่ๆ พ่อก็พูดถึงเรื่องราวในคืนนั้นที่ซึ่งยังเป็นบาดแผลในใจของผมกับแม่ น้ำตาแม่ไหลลงมาเงียบๆ แต่ผมกลับร้องไม่ออก ภาพความโหดร้ายของพ่อในตอนนั้นยังคงตามหลอกหลอนเขาอยู่ถึงแม้จะผ่านไปนานแล้ว พ่อที่เห็นปฏิกิริยาตอบสนองของผมกับแม่ก็ถึงกับน้ำตาไหล นี่เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ผมได้เห็นน้ำตาของพ่อ แล้วจู่ๆ พ่อก็ลงไปคุกเข่าลงกับพื้นแล้วพูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า “พ่อขอโทษ” ราวกับคำพูดเพียงสามคำนี้เป็นกุญแจดอกสำคัญที่เข้ามาไขห้องลับที่เก็บล็อคบาดแผลในใจของผมและแม่ ปลดเปลื้องทุกความโกรธเคืองและความเศร้าใจไปจนหมด 

    ตอบกลับ
  • ถูกลบเนื่องจาก:
    IP
    #40
    ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

    พ่อขอโทษ

    ระยะเวลาตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมา ‘ตะวัน’ เด็กวัยรุ่นที่มีความใฝ่ฝันอย่างคนอื่นๆ มักจะรู้สึกว่า ชีวิตเขาถูกขีดกรอบไว้ ทุกๆอย่างที่ตะวันอยากจะทำ ผู้เป็นพ่อมักจะไม่เห็นด้วย เพราะตั้งแต่แม่ของเขาตาย ในเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด แม่ของเขาที่ป่วยเป็นโรคร้ายแรงชนิดหนึ่ง เกิดสิ้นใจตอนที่กำลังผ่าตัด  เขาจึงอยู่กับพ่อสองคน และหลังจากนั้นพ่อของตะวันเริ่มเข้มงวดกับตะวันมากขึ้น

    จนมามีเหตุการณ์หนึ่ง..

    “แกต้องเป็นครูเหมือนพ่อ”  เสียงพ่อของตะวันพูดขึ้นอย่างจริงจังกับลูกชายเพียงคนเดียวของเขา

    “แต่ผมไม่อยากเป็นครู นั่นไม่ใช่ความฝันของผม..”

    ตะวันพูดไม่เต็มเสียงนักแต่แฝงไปด้วยความมาดมั่น เพราะเขาคิดว่า ทุกๆอย่างที่พ่อบังคับให้ทำ ตะวันทำตามทุกอย่าง แต่ต้องไม่ใช่เรื่องนี้ ..อนาคตของเขา

    “แค่ความฝัน มันกินไม่ได้หรอกจะบอกให้ ฉันอุตส่าห์อนุญาตให้แกเรียนสาย ศิลป์-ภาษา อย่างที่แกอยากเรียนแล้ว ฉะนั้น อาชีพครูดีที่สุดเชื่อฉัน” ผู้เป็นพ่อพูด  ความหวังของตะวันชั่งริบหรี่นัก

    “..ไม่ ผมจะไม่เป็นครู” ตะวันเอ่ยแค่คำสั้นๆ พ่อได้ยินดังนั้นจึงหันขวับมาก่อนจะเอ็ดเสียงดัง

    “ฉันอุตส่าห์เลือกชีวิตที่ดีให้แก ทำไม่แกถึงไม่เห็นความสำคัญ!!” พ่อตะวันเริ่มมีน้ำโหขึ้นเมื่อได้ยินว่าตะวันกำลังขัดใจ

    “…พ่อแน่ใจเหรอ ว่าพ่อเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ผม” ตะวันเอ่ยเสียงสั่นเบาหวิว แต่ได้ใจความ เขารู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกที่คอ ขอบตาเริ่มมีน้ำปริ่มๆ แต่ตะวันต้องกลั้นไว้ และพูดต่อ “พ่อไม่เคยถามผม ว่าผมชอบสิ่งที่พ่อให้มาหรือปล่าว พ่อไม่เข้าใจผม..”

    เพี๊ยะ!!

    หน้าของตะวันหันไปตามแรงที่มือของพ่อตะวันกระทบกับใบหน้าของเขา  พ่อตบเขา..พ่อตบเขา

    “ทุกๆสิ่งทุกอย่างที่ฉันเลือกให้แก มันมักจะมีผลดีมากที่สุด แกไม่จำเป็นต้องเลือก เพราะชีวิตแกมันเป็นของฉัน!!!” พ่อตะวันเอ็ดตะโรดังลั่นบ้าน  คำพูดทุกถ้อยคำที่พ่อเขาพูดมา ทำให้ความเสียใจของตะวันพุ่งทวีคูณขึ้นมาอีก เขาจึงตัดสินใจพูดขึ้นว่า

    “ผมเกลียดพ่อ!”  ตะวันตะโกนดังลั่นและรีบวิ่งออกจากบ้านไปทันที  พ่อตะวันทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้และมองมือทั้งสองข้างอย่างตกใจและเสียใจไปตามๆกัน

    เขาตบลูกเขาไปแล้ว...

    เวลาผ่านไปหลายนาที เวลาเริ่มใกล้พลบค่ำ พ่อตะวันยังรอลูกชายอยู่รอให้เขากลับมาแต่ก็ไร้ซึ่งวี่แววของร่างนั้น “เอาจดหมายมาส่งครับ” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากหน้าบ้าน พ่อตะวันเดินออกไปดูแต่ก็พบเจอแต่บุรุษไปรษณีย์ที่นำจดหมายสอดไปที่ตู้ใส่จดหมาย  พ่อตะวันเอื้อมมือไปรับมาและเปิดดูทันที  และก็พบข้อความที่ว่า

    ถึง นาย ตะวัน XXXXX

    ‘ขอแสดงความยินดี คุณได้รับคัดเลือกไปเป็นตัวแทนนักการทูตฝึกหัด ที่สหรัฐอเมริกา ’

    พ่อตะวันได้แค่นิ่ง ตกใจกับสิ่งที่ทำลงไป เขาทำอะไรลงไป..

    จนมีเสียงโทรศัพท์หนึ่งดังขึ้น ไม่ทันที่พ่อตะวันจะพูดอะไร ก็มีปลายสายเสียงผู้ชายคนหนึ่่่งดังขึ้นก่อน

    {คุณเป็นพ่อของเด็กผู้ชายที่ชื่อตะวันใช่มัยครับ?}

    "ครับ.."พ่อตะวันฉงนไม่น้อย

    {ตอนนี้เด็กผู้ชายที่ชื่อตะวันถูกรถชนที่หน้าปากซอยนี่ครับ ผมโทรไปที่โรงพยาบาลแล้ว พะ..}

    ไม่ทันปลายสายจะพูดจบพ่อตะวันจึงกดทิ้งและรีบไปที่โรงพยาบาลทันที

    เมื่อเขาไปพ่อตะวันต้องตกใจเมื่อตะวันนั่นมีสภาพที่น่าอนาถและที่แย่ไปกว่านั้นคือ

    ตะวันเสียชีวิตแล้ว..

    พ่อมองแววตาสั่นระริกไปร่างลูกชายที่นอนแน่นิ่ง ไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมาอีก ผู้เป็นพ่อเอื้อมไปกุมมือลูกชายน้ำตาไหลออกมาอาบแก้มราวกับเขื่อนแตก จนมีแรงสะกิดจากด้านหลัง พ่อตะวันจึงหันไป

    "นี่เป็นจดหมายที่ลูกของคุณให้ไว้ก่อนจะเสียชีวิตค่ะ" นางพยาบาลยื่นจดหมายให้ก่อนจะเดินออกไปจากห้องตามมารยาท  พ่อตะวันคลี่กระดาษเปิดออกมา  ปรากฎว่าเป็นข้อความลายมือของลูกชาย

    'ถึงพ่อ ..ถึงวันนี้พ่อจะไม่ยอมรับในสิ่งที่ผมเป็น แต่ยังไงผมก็รักพ่อนะ'

    จากนั้นน้ำตาด้วยความสำนึกผิดของพ่อตะวันก็ไหลมาอย่างเขื่อนแตก  และพร่ำบอกอยู่คำเดียวไปมาๆ อย่างเสียใจ

    "พ่อขอโทษ ตะวัน พ่อขอโทษ..."

    จบแล้วอ่ะค่ะ เนื้อเรื่องก็งงนิดหน่อยอ่ะนะ TOT

    ตอบกลับ
  • ถูกลบเนื่องจาก:
    IP
    #31
    ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

    สิ่งหลายสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตประเดประดังเข้ามา บุคคลที่รักที่สุดที่เทิดทูนที่สุดอย่าง พ่อกลับทำความผิดอย่างยิ่งใหญ่ที่ยากจะอภัย คำพูดก่อนฉันตัดสินใจในวันนี้ แกไม่ใช่ลูกฉันห้าพยางค์สั้นๆที่นึกถึงกี่ครั้งก็เจ็บทุกที หลังจาก-เพียงไม่กี่วันพ่อได้พาเมียน้อยเข้าบ้าน ความรู้สึกที่ว่าพ่อไม่ได้รักแม่เลยใช่ไหมเข้าสู่สมองฉันทันที เพิ่งเผาศพแม่ไปไม่นานแท้ๆกับกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้ แม่เลี้ยงของฉันอายุห่างจากฉันไม่มากนักเธอดูสาวและสวยมาก ในที่สุกวันแตกหักของฉันกับพ่อก็มาถึงในเมื่อพ่อสนใจแม่เลี้ยงมากกว่าฉัน ประคบประหงมกันอย่างดีแต่ด่าทอฉันทุกอย่างแม้บางอย่างไม่ใช่ความผิดของฉันก็ตาม ความอดทนของฉันเริ่มถึงจุดเดือดต่ำ ความน้อยใจ เจ็บใจกับความลำเอียงของพ่อจึงทำให้ฉันตัดสินใจ ออกจากบ้านเพื่อเริ่มต้นชีวิตตัวเองใหม่ การออกมาอยู่โลกกว้างของฉันนั้นมันช่างแสนลำบากเสียเหลือเกินสำหรับฉัน ความรู้สึกคิดถึงพ่อเกิดขึ้นทุกครั้งที่ฉันอยู่คนเดียว แต่ด้วยความน้อยใจที่พ่อไม่รักฉันมันอยู่เต็มไปหมด คำพูดสุดท้ายที่ฉันคุยกับพ่อยังจำได้ดี 'แกไม่ใช่ลูกฉัน ฉันไม่เคยมีลูกออกไปไหนก็ไปเลยไปเกะกะสายตาสิ้นดี ให้อาศัยด้วยก็เป็นบุญแล้วยังจะผยองคิดไม่ดีกับเมียกู แกออกไปเลย ออกไป้! 'น้ำตาฉันไหลพรากเป็นสายความเจ็บปวดในหัวใจแล่นไปทั่วร่าง  

    วีกลับไปอยู่กับพ่อนะ พ่อขอโทษหลังจากไม่เจอกันถึงสามเดือนเต็ม พ่อก็ตามหาฉันจนเจอพ่อมาขอโทษฉันและให้ฉันลับไปอยู่ด้วย ความทรงจำตอนที่พ่อไล่ฉันออกจากบ้าน ฉันยังจำมันได้ดี แต่การที่เขากลับมารับฉันในวันนี้มันกลับทำให้ฉันรู้สึกชื้นใจอย่างประหลาด พ่อผิดไปแล้ว พ่อเลิกกับเธอแล้ว วีกลับไปอยู่กับพ่อนะ พ่อรักวีนะสามพยางค์หลังทำให้ฉันใจอ่อนได้ในทันที มันไม่มีสิ่งอื่นใดสำหรับฉันแล้วที่จะสำคัญในความรักของพ่อ พ่อคือครูในเมื่อฉันยังเด็ก คือคนที่ปลอบโยนฉันในวันที่ฉันกลัว ถึงแม้สิ่งที่พ่อเคยทำลงไปจะส่งผลกระทบต่อฉันโดยตรง แต่ฉันก็ยังรักพ่อ ยังต้องการผู้ชายคนนี้ คนที่ทำให้ฉันได้เกิดมา ยังไงแล้วเลือดมันข้นกว่าน้ำเสมอ

    หนูก็รักพ่อค่ะ

    ตอบกลับ
  • ความคิดเห็นที่ 1 - 20
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #1
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      อยากมีส่วนร่วม รักเลย

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #2
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ตัวอักษรใช้แบบไหนคะ แล้วขนาดเท่าไหร่

      หรือแล้วแต่เราว่าจะกำหนดเอง

      ตอบกลับ
    • ความเห็นนี้ถูกลบ :(

      ถูกลบโดยเจ้าของ

      ถูกลบเนื่องจาก:
      ถูกลบโดยเจ้าของ
      IP
      #3
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      อยากได้จังเลยรักเลย

      ถ้าหนูว่าง(จากการปั่นงาน)แล้วจะเล่นนะคะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #4
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      อยากได้จังเลยรักเลย

      ถ้าหนูว่าง(จากการปั่นงานเอ่อ..)แล้วจะเล่นนะคะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      ROW
      Guest IP
      #5
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้
      น่าสนใจดีนะ กิจกรรมดีๆ
      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #6
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

       ว้าว น่าลองนะ ลงดีกว่า ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร คิดว่าทำเพื่อพ่อแล้วกันไม่ได้หวังมาก

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #7
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ในช่องนี้เลยใช่มั้ยค้ะแน่นอน

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #8
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ฟอนต์กับขนาดเท่าไหร่หรอคะ ' '?

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #9
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      อยากลองบ้างจังเลย แต่ก็ไม่รู้จะเขียนได้ดีซักเท่าไรนะ พ่อเราเสียตั้งแต่เราอยู่ป.4แล้ว ความรู้สึกคงอาจจะถ่ายทอดไม่ดีเท่ากับคนอื่นๆ...

      ตอบกลับ
    • ความเห็นนี้ถูกลบ :(

      ถูกลบโดยเจ้าของ

      ถูกลบเนื่องจาก:
      ถูกลบโดยเจ้าของ
      IP
      #10
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      อยากลองบ้างจังเลย แต่ก็ไม่รู้จะเขียนได้ดีซักเท่าไรนะ พ่อเราเสียตั้งแต่เราอยู่ป.4แล้ว ความรู้สึกคงอาจจะถ่ายทอดไม่ดีเท่ากับคนอื่นๆ...

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #11
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เด็กชายคนหนึ่ง เขามีความใฝ่ฝันที่จะไปศึกษาดนตรีต่อที่ต่างจังหวัด ซึ่งมันไกลและต้องเสียค่าใช้จ่ายมาก เมื่อเขาคิดใคร่ครวญดีแล้ว เขาจึงวิ่งลงบันไดลงไปหาพ่อที่กำลังอ่านหนังสือพิมอยู่ เขาพยายามกระตุ้นให้พ่อเข้าใจเขา แต่สิ่งที่พ่อพูด " พรุ่งนี้ค่ออยคุยกันนะลูก " ความหวังของเขาเริ่มรำไรเขามาทันที เขารีบวิ่งขึ้นห้องแล้วรีบหลับตานอนด้วยความดีใจ คนเป็นพ่อก็นั่งคิดว่าจะทำอย่างไรดี เพื่ออนาคตของลูก แต่พ่อไม่สามารถจะทำให้ลูกของเขาได้ จนพ่อก็นั่งกลุ้มใจอยู่ีทั้งคืน ...

                            วันรุ่งขึ้น ขณะที่พ่อและลูกนั่งทานอาหารเช้า ลูกชายก็เริ่มถามทันที เรื่องเรียนต่อที่ต่างจังหวัด ไม่รู้เพราะเหตุใด พ่อเขาก็บอกว่า " ลูกก็ตั้งใจเรียน เอาเกรดมาแลกกับการไปเรียนสิ ถ้าลูกได้เกรดดีขึ้นกว่าเทอมที่แล้ว พ่อจะให้ลูกไปเรียนที่นั่นทันที " เขาเริ่มยิ้มออกด้วยความดีใจ แต่หารู้ไม่ว่า ทุก ๆ นาทีที่พ่อคุยกับเขา พ่อต้องใช้ความคิดมาแค่ไหน เพื่อให้ลูกมีความสุข เมื่อลูกของเขาไปโรงเรียนแล้ว พ่อของเขาจึงออกไปที่ที่หนึ่ง ซึ่งเป็นที่กู้เงินนอกระบบ เขาได้ยืมเงินมามากพอสมควร แต่แล้ว พ่อก็ได้รับคำสั่งจากเจ้าหนี้ ว่า " ให้ใช้คืนในระยะ 3 เดือนนี้เท่านั้น "

                         กาลเวลาผ่านไปนานแสนนาน ลูกของเขาก็เรียนจบม.3 ติดเกียรตินิยมนักดนตรี เขาก็ได้ไปเรียนที่ต่างจังหวัดสมใจ 

                         แต่เมื่อเขาได้ไปเรียนได้ไม่ถึง 3 อาทิตย์ ญาติที่บ้านของเขาก็โทรมาหา ว่ามีคนมาทำร้ายพ่อของเขา เขาไม่นิ่งดูดาย รีบต่อรถกลับบ้านทันที เมื่อเขาเดินทางกลับถึงบ้าน ทั้งบ้านของเขาดูเงียบและมืดมาก ๆ เขาผลักรั้วแล้วรีบวิ่งเข้าไปดู บังเอิญเขาได้สวนทางกับผู้ชายตัวใหญ่ ๆ กลุ่มหนึ่งที่เพิ่งเดินออกจากตัวบ้านของเขา เขาตะโกนเรียกชือพ่อทั้งบ้าน เขาสังเกตตามทาง เห็นมีรอยเลือดหยดเล็ก ๆ เต็มทาง เขาจึงวิ่งไปดูพ่อของเขา แต่ปรากฏว่า ... พ่อของเขานอนจมกองเลือด เขาวิ่งไปพยุงตัวพ่อแล้วเรียกพ่อเบา ๆ ในวันนั้น เขาจึงได้ยินคำพูดสุดท้า้ยของพ่อ " พ่อขอโทษ " ...

                          ในวันต่อมา เขาก็ได้รับรู้เรื่องจากญาติข้างบ้าน ว่าพ่อทำเพื่อเขาทุกอย่าง เพื่อให้เขาได้ไปเรียนที่เขาต้องการ โดยการไปกู้เงินนอกระบบ เขาคือสาเหตุ ที่ทำให้พ่อต้องตายใช่ไหม ??

      ขอบคุณค่าา ^^

        

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #12
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      บรรยาแบบมีบทพูดหรือว่าบรรยายเหมือนเล่าเรื่องอ่ะคะ

      ไม่เคยแต่งเรื่องสั้นเลย แต่อยากลองแต่งดูเย้

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #13
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      'ขอบคุณครับพ่อ'

      ‘ภูริคุณ’ นั่นเป็นชื่อของผม พ่อแก่ๆ ของผมตั้งชื่อนี้ให้เขาเป็นคนเก็บขยะแก่ๆ ที่ไม่มีปัญญาจะหาเงิน แต่เขาก็สอนผมเสมอว่า ‘เกิดมาแล้วต้องเป็นคนดี’ พ่อสอนผมอย่างนั้นเสมอมา แต่จะไปเชื่อตาแก่ๆ อย่างนั้นทำไมมีหน้าที่เก็บขยะก็เก็บไปสิ ไม่เห็นต้องมายุ่งเรื่องของคนอื่นเลย แม่ของผมเสียไปเมื่อผมอายุสิบขวบ ท่านเป็นโรคมะเร็งที่รักษาไม่หายเพราะพ่อไม่มีเงินพอน่ะสิแม่ถึงตาย เพราะพ่อคนเดียว! ผมเกียจพ่อที่สุดในโลกเลยจริงๆ

      “ตาแก่ขอเงินไปเล่นเกมส์หน่อยสิ”

      ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมขอ...ผมของผมเป็นใบ้ผมลืมบอกเรื่องนี้เหอะ! น่าขายหน้าเพื่อนจริงๆ ที่มีพ่อแก่อย่างนี้แล้วยังเป็นใบ้ไม่รู้เรื่องอะไรอีก แม้ไม่มีคำตอบแต่เขาก็ให้เงินผมไปเล่นเกม ถ้าไม่ให้สิมีเรื่องแน่!

      ผมเล่นเกมในร้านเน็ตจนถึงตีหนึ่งทุกวันเงินของตาแก่เล่นได้แค่นิดเดียวผมเลยต้องไปเล่นพนันเพื่อเอาเงินมาเล่นเกมต่อจนถึงตีห้า แล้วโกหกเขาว่าป่วยไม่สบายเลยไปโรงเรียนไม่ได้ ฮ่าๆ ผมเจ๋งมั้ยล่ะ

      “เฮ้ยๆ คุณ พ่อนายป่ะนั่น เป็นคนเก็บขยะหรอน่าสมเพศจริงๆ ฮ่าๆ”

      “บ้าหรอนั่นเป็นแค่ตาแก่คนนึงเท่านั้นอย่าเวอร์ไปเลย ฉันน่ะหรอจะมีพ่อแบบนั้น”

      ใช่ผมไม่ควรมีพ่อเป็นใบ้แล้วยังเก็บขยะงกๆ ทุกวันแบบนี้หรอก

      โครม!

      เสียงรถมอเตอร์ไซด์ชนชายแก่ท่าทางเงอะงะที่เก็บขยะอยู่ตรงหน้าของผม มันทำให้ผมตกใจอย่างมาก แต่ผมก็ไม่กล้าเดินเขาไป ผมกลัวเพื่อนล้อ เลือดสีแดงอาบร่างผอมของพ่อเต็มไปหมด มันทำให้ผมใจไม่อยู่นิ่ง ผมกลัว...

      ไม่นานรถจากโรงพยาบาลก็เข้ามาพาร่างของพ่อไปรักษาเมื่อนั้นผมรีบขี่มอไซด์ตามไป ผมรีบวิ่งไปที่หน้าห้องฉุกเฉิน...ขอให้พ่อไม่เป็นไรด้วยเถิดสิ่งศักดิสิทธิ์ แล้วไม่นานหมอในชุดกาวน์ก็เดินออกมา

      “พ่อของผมเป็นอย่างไรบ้างครับ”

      “...เสียแล้วครับ ตอนที่ท่านยังมีสติท่านเขียนคำนี้ฝากไว้ให้คุณนะครับ เสียใจด้วยนะครับ”

      แล้วคำๆ นั้นที่พ่อเขียนนั้นคือ ‘พ่อรักลูกนะ’ แม้เขาจะเขียนผิดๆ ถูกๆ แต่มันมีความหมายมากมายสำหรับผม พ่อไม่เคยบอกให้เรารักพ่อ...แต่เชื่อเลยว่าเขาเองก็หวังลึกๆ และลมหายในสุดท้ายของพ่อผมผมจะจำมันแล้วจะไม่ทำอะไรที่ผิดพลาดให้คนอื่นต้องเสียใจอีกแล้ว นั่นเป็นบทเรียนสำคัญในการคิดของผม ปัจจุบันนี้ผมตั้งใจเรียนแล้วขยันให้มากขึ้น แต่ผมอยากบอกว่า ‘ไม่ต้องรอให้คนที่เรารักศูนย์เสียไปแต่จงทำปัจจุบันอย่างตั้งใจจะได้ไม่เสียใจภายหลัง’ ถ้าพ่อของผมยังอยู่ผมจะพูดกับท่านทุกๆ วันว่า ‘ขอบคุณที่ทำให้ผมเกิดมา’ แทนคำว่า ‘ขอโทษ’

      ตอบกลับ
    • ความเห็นนี้ถูกลบ :(

      ถูกลบโดยเจ้าของ

      ถูกลบเนื่องจาก:
      ถูกลบโดยเจ้าของ
      IP
      #14
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      'ขอบคุณครับพ่อ'

      ‘ภูริคุณ’ นั่นเป็นชื่อของผม พ่อแก่ๆ ของผมตั้งชื่อนี้ให้เขาเป็นคนเก็บขยะแก่ๆ ที่ไม่มีปัญญาจะหาเงิน แต่เขาก็สอนผมเสมอว่า ‘เกิดมาแล้วต้องเป็นคนดี’ พ่อสอนผมอย่างนั้นเสมอมา แต่จะไปเชื่อตาแก่ๆ อย่างนั้นทำไมมีหน้าที่เก็บขยะก็เก็บไปสิ ไม่เห็นต้องมายุ่งเรื่องของคนอื่นเลย แม่ของผมเสียไปเมื่อผมอายุสิบขวบ ท่านเป็นโรคมะเร็งที่รักษาไม่หายเพราะพ่อไม่มีเงินพอน่ะสิแม่ถึงตาย เพราะพ่อคนเดียว! ผมเกียจพ่อที่สุดในโลกเลยจริงๆ

      “ตาแก่ขอเงินไปเล่นเกมส์หน่อยสิ”

      ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมขอ...ผมของผมเป็นใบ้ผมลืมบอกเรื่องนี้เหอะ! น่าขายหน้าเพื่อนจริงๆ ที่มีพ่อแก่อย่างนี้แล้วยังเป็นใบ้ไม่รู้เรื่องอะไรอีก แม้ไม่มีคำตอบแต่เขาก็ให้เงินผมไปเล่นเกม ถ้าไม่ให้สิมีเรื่องแน่!

      ผมเล่นเกมในร้านเน็ตจนถึงตีหนึ่งทุกวันเงินของตาแก่เล่นได้แค่นิดเดียวผมเลยต้องไปเล่นพนันเพื่อเอาเงินมาเล่นเกมต่อจนถึงตีห้า แล้วโกหกเขาว่าป่วยไม่สบายเลยไปโรงเรียนไม่ได้ ฮ่าๆ ผมเจ๋งมั้ยล่ะ

      “เฮ้ยๆ คุณ พ่อนายป่ะนั่น เป็นคนเก็บขยะหรอน่าสมเพศจริงๆ ฮ่าๆ”

      “บ้าหรอนั่นเป็นแค่ตาแก่คนนึงเท่านั้นอย่าเวอร์ไปเลย ฉันน่ะหรอจะมีพ่อแบบนั้น”

      ใช่ผมไม่ควรมีพ่อเป็นใบ้แล้วยังเก็บขยะงกๆ ทุกวันแบบนี้หรอก

      โครม!

      เสียงรถมอเตอร์ไซด์ชนชายแก่ท่าทางเงอะงะที่เก็บขยะอยู่ตรงหน้าของผม มันทำให้ผมตกใจอย่างมาก แต่ผมก็ไม่กล้าเดินเขาไป ผมกลัวเพื่อนล้อ เลือดสีแดงอาบร่างผอมของพ่อเต็มไปหมด มันทำให้ผมใจไม่อยู่นิ่ง ผมกลัว...

      ไม่นานรถจากโรงพยาบาลก็เข้ามาพาร่างของพ่อไปรักษาเมื่อนั้นผมรีบขี่มอไซด์ตามไป ผมรีบวิ่งไปที่หน้าห้องฉุกเฉิน...ขอให้พ่อไม่เป็นไรด้วยเถิดสิ่งศักดิสิทธิ์ แล้วไม่นานหมอในชุดกาวน์ก็เดินออกมา

      “พ่อของผมเป็นอย่างไรบ้างครับ”

      “...เสียแล้วครับ ตอนที่ท่านยังมีสติท่านเขียนคำนี้ฝากไว้ให้คุณนะครับ เสียใจด้วยนะครับ”

      แล้วคำๆ นั้นที่พ่อเขียนนั้นคือ ‘พ่อรักลูกนะ’ แม้เขาจะเขียนผิดๆ ถูกๆ แต่มันมีความหมายมากมายสำหรับผม พ่อไม่เคยบอกให้เรารักพ่อ...แต่เชื่อเลยว่าเขาเองก็หวังลึกๆ และลมหายในสุดท้ายของพ่อผมผมจะจำมันแล้วจะไม่ทำอะไรที่ผิดพลาดให้คนอื่นต้องเสียใจอีกแล้ว นั่นเป็นบทเรียนสำคัญในการคิดของผม ปัจจุบันนี้ผมตั้งใจเรียนแล้วขยันให้มากขึ้น แต่ผมอยากบอกว่า ‘ไม่ต้องรอให้คนที่เรารักศูนย์เสียไปแต่จงทำปัจจุบันอย่างตั้งใจจะได้ไม่เสียใจภายหลัง’ ถ้าพ่อของผมยังอยู่ผมจะพูดกับท่านทุกๆ วันว่า ‘ขอบคุณที่ทำให้ผมเกิดมา’ แทนคำว่า ‘ขอโทษ’

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #15
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      พ่อของผมนั้นเป็นคนติดเหล้ามาก วันๆ ก็ชวนเพื่อนฝูงไปเที่ยวเมากันแต่หัววัน จนแม่และผมต้องร้องไห้อยู่บ่อยๆ ถึงอย่างนั้นผมก็เคยขอให้พ่อสัญญาว่าขอให้พ่อเลิกเหล้าและดูแลครอบครัวให้ดีโดยผมก็จะตั้งใจเรียนหนังสือไม่ทำให้พ่อผิดหวัง ซึ่งตั้งแต่วันนั้นพ่อก็ไม่ถึงกับเลิกกินเหล้าไปเลย แต่ก็พยายามกินน้อยลง นั้นทำให้ผมดีใจมาก

      วันนี้เป็นวันที่ผมเรียนจบแล้ว ความฝันที่เคยได้แต่ฝันเมื่อครั้งวัยเยาว์ วันนี้กลายเป็นจริงแล้ว มันควรจะเป็นเรื่องที่น่ายินดี ครอบครัวญาติมิตรสหายต่างมาร่วมแสดงความยินดี แต่วันนี้ผมกลับไม่มีพ่อมาร่วมยินดีให้กับความสำเร็จนี้ของผม

      และวันนี้ผมก็ทำอย่างที่เคยสัญญาได้แล้วและคราวนี้ก็ถึงเวลาที่พ่อจะต้องทำตามสัญญาผมบ้างแล้ว ในที่สุดครอบครัวเราก็จะมีแต่ความสุขสักที ผมคิดว่าอย่างนั้น

      ผมถามแม่ว่าทำไมพ่อถึงยังไม่มาสักที แม่ก็อมยิ้มแล้วตอบผมว่า พ่อกำลังเตรียมเซอร์ไพร์สผมอยู่

      จนเย็นวันนั้นทุกคนต่างกลับไปจนหมดเหลือผมและก็แม่ซึ่งกำลังรอพ่อมาก็ได้รับโทรศัพท์จากเบอร์โทรที่ไม่คุ้นเลยแม้แต่น้อย แม่ฟังเสียงจากปลายสายเงียบๆแล้วน้ำตาก็ไหลออกมา ผมเข้าไปถามแม่ว่าเกิดอะไรขึ้นและก็ได้คำตอบที่ไม่คาดคิด

      ในวันที่หลายๆ คนมีรอยยิ้ม...

      ในวันที่หลายๆ คนมีความสุข...

      ...ผมกลับต้องเสียรอยยิ้มและความสุขไป

      พ่อของผมประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างทางมาที่นี้ ผมกับแม่เดินทางไปยังโรงพยาบาลที่โทรแจ้งเข้ามาที่มือถือของผม และเมื่อไปถึงนางพยาบาลที่ทำงานที่นั้นได้ยื่นก้อนเค้กที่เละจนอ่านข้อความด้านหน้าได้ไม่หมด แต่ผมกลับอ่านมันรู้เรื่องเหมือนกับพ่อมาพูดให้ผมฟัง

      ยินดีด้วยที่เรียนจบ พ่อและแม่ภูมิใจในตัวลูกมาก

      และก็ถึงพ่อจะเป็นพ่อที่ไม่ดีสักเท่าไหร่แต่ก็รักลูกนะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #16
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เด็กหญิงคนหนึ่ง หลานคนจะมองว่าเธอเป็นเด็กที่มีนปัญหา พ่อของเธอจะไปทำงานต่างจังหวัดทุกๆเดือน จะกลับมามาหาแค่ช่วงปลายเดือนเพื่อนำเงินมาให้และใช้เวลาช่วงสั้นๆอยู่ด้วยกันแค่2-3วันเท่านั้น เธอมองชีวิตของตัวเองในด้านลบ มองว่าชีวิตของเธอนั้นแสนรันทด เธอกับพ่อแทบไม่ได้อยู่ด้วยกัน  ผู้ใหญ่คนอื่นๆก็มองเธอไม่ดี บ้างก็ว่าเธอโดนพ่อทิ้ง พ่อไม่รัก บ้างก็ว่าเธอเป็นเด็กมีปัญหา สิ่งเหล่านี้ทำให้เธอหันมาติดเพื่อนมากขึ้นและเริ่มไปเที่ยวกับเพื่อนบ่อยๆ ใช้เงินอย่างสิ้นเปลืองเธอรู้สึกเหมือนขาดความรัก ความอบอุ่น เธออยากอยู่กับพ่อมากกว่านี้

               วันนี้พ่อเธอกลับบ้านมาและนั่งพักผ่อนอยู่ที่ห้องโถงเธอจึงเดินไปและนั่งข้างๆพ่อ “พ่อคะ พ่อเลิกทำงานที่ต่างจังหวัดได้ไหมคะ” เธอถามพ่อเธอด้วยสีหน้าเศร้าๆ ด้วยความที่พ่อของเธอเหนื่อยมากจึงอยากคุยกันพรุ่งนี้จึงพูดไปว่า “ค่อยคุยพรุ่งนี้นะลูกพ่อเหนื่อยมากเลย” พอพ่อของเธอพูดจบ เธอก็ได้แต่นั่งถอนหายใจ เธอรู้สึกเหมือนไม่มีใครรักเธอเลย ไม่มีใครสนใจเธอเลย เธอฟังเช่นนั้นจึงหมดหวังที่จะอ้อนให้พ่อกลับมาอยู่กับเธอที่บ้าน

              ช่วงสอบปลายภาคเธอทำข้อสอบไม่ได้เลย ในเมื่อเธอไม่ได้อยู่กับพ่อเธอก็จะต้องใช้เวลาอยู่กับเพื่อนเยอะๆ พอถึงวันประกาศผลสอบ เธอตกทุกวิชาครูที่ปรึกษาจึงเรียกพบเธอ “ทำไมการเรียนเธอแย่ขนาดนี้ฮะ กมล เธอไม่คิดจะสนใจเรียนบ้างหรือไง วันนี้ประชุกผู้ปกครองและประกาศผลสอบพ่อ แม่ เธอทำไมไม่มา” ครูที่ปรึกษาต่อว่าและถามเธอด้วยน้ำเสียงที่เอือมระอา “พ่อไปทำงานค่ะ ส่วนแม่เสียแล้วค่ะ” ครูฟังเช่นนั้นจึงรู้สึกสงสารขึ้นมาแต่ก็อดโมโหไม่ได้ “แล้วงานพ่อเธอน่ะทำวันอาทิตย์ด้วยหรอ พ่อเธอไม่คิดที่จะมาดูผลการเรียนและพฤติกรรมของลูกเลยหรือไง” ครูถามเช่นนั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรทิ่มแทงใจเธอจึงตอบ “พ่อทำงานต่างจังหวัดค่ะ กว่าจะกลับก็ปลายเดือน” “นี่ก็วันที่ 28 แล้วนะ แล้วเธอน่ะไม่ได้อยู่กับพ่อเธอแต่ทำไมเธอไม่ทำตัวเองให้ดีๆ หรือพ่อเธอไม่เคยสนใจเธอเลย เธอเป็นเด็กมีปัญหานะ กมล ถ้าพ่อเธอกลับเมื่อไร ครูขอพบพ่อเธอด้วย ไปได้ล่ะ” ครูพูดจบก็ให้เธอออกจากห้องไป เธอรู้สึกเศร้าใจที่ชีวิตตนเองเป็นแบบนี้ทั้งๆที่เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย เธอแทบไม่ได้รับความรักและความอบอุ่นจากใครเลย เธอแค่ต้องการเพื่อนที่จะอยู่ด้วยกันได้เธอแค่ต้องการใช้ชีวิตที่มีความสุขกับเพื่อนๆ แต่ผลที่ได้กลับทำให้เธอเสียใจ เธอรู้สึกหดหู่ วันนี้เป็นวันที่พ่อเธอกลับแต่กลับไม่ทันประชุมผู้ปกครอง เธอจึงต้องมาคนเดียวทั้งๆที่คนอื่นๆมีพ่อแม่มาด้วย เธอกลับบ้านมาช่วงค่ำๆ เธอรู้สึกเศร้า เสียใจ หดหู่ ขาดความอบอุ่น ทำให้เธอไม่อยากใช้ชีวิตที่อยู่อย่างไร้ค่า มีแต่คนว่า ผู้ใหญ่แถวละแวกบ้านก็มองเธอไม่ดี เธอจึงคิดสั้น ใช้มีดปาดข้อมือตนเอง แต่ช่วงนั้นพ่อเธอกลับมาพอดี และเห็นเธอกำลังปาดข้อมือและกำลังวิ่งไปห้ามแต่ไม่ทันเสียแล้วเธอ พ่อเธอวิ่งไปกอดเธอขึ้นมา เธอมองพ่อเธอทั้งน้ำตาด้วยสายตาเหม่อลอยก่อนจะพูด “พ่อคะ หนูเป็นเด็กไม่ดี วันนี้ครูว่าหนูเป็นเด็กมีปัญหา หนูเป็นแบบนั้นจริงๆใช่ไหมคะ หนูแย่มากเลย หนูแค่ต้องการความรัก หนูแค่ไม่มีคนอยู่ข้างๆเวลาทุกข์ใจ พ่อเคยสนใจหนูบ้างไหมคะว่าหนูจะเรียนอย่างไร หนูจะทำตัวดีหรือเปล่า ทำไมพ่อไม่กลับมาอยู่กับหนูล่ะค่ะ” พ่อเธอฟังเช่นนั้นจึงร้องไห้ และเสียใจที่ตนทำให้ลูกคิดเช่นนั้นจึงพูด “พ่อผิดเอง พอขอโทษที่เรียนมาน้อย เลยทำให้หางานยาก พ่อขอโทษที่ไม่เคยสนใจลูกเลย พ่อแค่ต้องการให้ลูกใช้ชีวิตที่มีความสุขกับเพื่อนๆก็พอ ลูกจะเป็นอย่างไรพ่อขอแค่ให้ลูกมีความสุข พ่อขอโทษที่ปกป้องแม่ไม่ได้ ทำให้ลูกรู้สึกขาดความอบอุ่น ถ้าแม่อยู่แม่คงจะทำหน้าที่ได้ดีกว่าพ่อ พ่อขอโทษที่พ่อทำหน้าที่ของพ่อไม่ดี ลูกไม่ผิดเลย พ่อผิดคนเดียว” พ่อของเธอพูดทั้งน้ำตา เธอได้แต่ฟังเสียงที่ที่เข้ามาในหูแผ่วๆ ตั้งน้ำตาที่นองหน้า “พ่อขอโทษนะลูก พ่อขอโทษ”….

      ขอบคุณค่าา ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะคะ ^^

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #17
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      พ่อขอโทษ...

      เด็กหญิงคนหนึ่งถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล เนื่องจาก มีภาวะเครียดจนช็อก น้ำฟ้า หรือ ฟาริลีน เป็นเด็กน่ารักนิสัยดี แต่พ่อแม่แยกทางกัน ในช่วงหลังเธอมักได้รับขอความและเบอร์โทรศัพท์แปลกๆ  ต่อมาทราบว่าคือเบอร์ของภรรยาของพ่อหรือแม่เลี้ยงเธอนั่นเอง เพราะ เหมือนว่าช่วงหลังพ่อของเธอ จะตีตัวออกห่าง ทำให้เธอไม่พอใจ จึงมาลงโดยการ ก่อกวนผู้เป็นลูกสาว  เธอเริ่มมีอาการเครียดและขาดสมาธิ เพราะเธอเก็บเรื่องเหล่านี้และปัญหาอื่นๆ ไว้คนเดียว หลังจากได้รับข้อความสุดท้าย ที่ว่า พ่อจะมีลูกคนใหม่นั้น ทำให้เธอ หมดสติ และถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล เมื่อคนเป็นพ่อ ทราบเรื่อง ก็รีบกลับมาหาเธอทันที หลังจากเธอตื่นมา หมอเล่าให้ฟังว่า เธอเอาแต่เงียบ ไม่พูดคุยกับใคร ไม่ทำอะไร  คนเป็นพ่ออยากร้องไห้ตรงนี้ เขารับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากที่มีเพื่อนของลูกเก็บโทรศัพท์ของเธอมาให้ เขาได้อ่านข้อความต่างๆ ทำให้ทราบว่า ผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาเคยคบหาด้วยเมื่อนานมาแล้ว ยังไม่เลิกตอแยกับเค้า เค้าตัดขาดโดยการเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์โดยคาดไม่ถึงว่าเธอ จะมาวุ่นวายกับลูกของเขา  คนเป็นพ่อเข้าไปดูลูกในห้องพยาบาล ภาพเด็กสาวตัวน้อยที่เขาไม่ได้เห็นมานาน ตอนนี้ โตเป็นสาว บ่งบอกว่าเคยเป็นคนสดใส ร่าเริง แต่ตอนนี้ใบหน้ากลับหมองเศร้าสายตาเหม่อลอย เธอหันมาหาคนเป็นพ่อ แววตาของเธอไหวระริก นานแค่ไหนแล้วนะ ที่เจอไม่เจอพ่อ เธอโหยหาอ้อมแขนอันอบอุ่น นี้มานานเหลือเกิน นานแค่ไหนแล้วนะ ที่พ่อไม่กลับมาหาเธออีก หลังจากแยกตัวออกไป  “พ่อคะ มันไม่จริงใช่มั้ยคะ ผู้หญิงคนนั้นโกหก เค้าต้องการแกล้งหนูใช่มั้ยคะ พ่อบอกหนูมาสิคะ ว่าพ่อมีหนูคนเดียว” พ่อ…. คนเป็นพ่อ อึกอัก พ่อไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้นะลูก พ่อ “อย่าบอกนะคะ ว่าว่าพ่อมีลูกใหม่กับภรรยาของพ่อ” ลูกสาว น้ำตาไหลอีกระลอก “พ่อคะ เราสัญญากันไว้แล้วนี่คะ ทำไม”  เธอ เริ่งเสียงเกรี้ยวกราดขึ้นเรื่อยๆ กลายเป็นกรีดร้อง เธอสลบไปอีกครั้ง ไม่ใช่เพียงเพราะเหตุผลง่ายๆ ที่ว่า คนเป็นพ่อมีลูกใหม่ แล้วจะต้องเสียใจมากเท่านี้  แต่หลังจากสอบถามกับหมอ ทำให้ทราบว่า ลูกของเค้า มีภาวะเก็บกด เธอถูกข่มขู่จากผู้หญิงคนนั้นมานาน  นานเท่าไร เค้าไม่อยากนึกถึง เธอแบกภาระไว้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็น การเรียน เรื่องเงิน เรื่องส่วนตัว เค้าไม่เคยปริปากบอกอะไร เพียงเพราะกลัวว่าคนเป็นพ่อจะไม่สบายใจ และรอเพียงจะได้กลับมาอยู่กับพ่อและแม่อย่างมีความสุขอีกครั้ง  คนเป็นพ่อได้รับข่าวร้ายอีกครั้ง เมื่อหมอแจ้งให้ทราบว่าลูกสาวของเขา มีอาการทางจิตเบื้องต้น และต้องได้รับการรักษา  เขาเข้าไปเยี่ยมลูกสาว ด้วยน้ำตาที่อาบแก้ม เพราะเค้าคนเดียวที่ทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้  “พ่อคะ” เด็กสาวหันมาหาผู้เป็นพ่อ “มานั่งกับหนูสิคะ หนูคิดถึงพ่อมากเลยรู้มั้ย” เด็กสาวที่ตอนนี้ ได้หลุดสู่สภาพ แห่งจิต ที่ไม่รับรู้ความจริงอีกต่อไป ยิ้มอย่างสดใส ผิดกับพ่อ ที่เสียใจที่ทำให้ลูกเป็นแบบนี้ “พ่อรู้มั้ยคะ ตอนพ่อไป หนูได้ยินเสียงแม่ร้องไห้ด้วย หนูคิดถึงพ่อนะคะ ก่อนนอน หนูถามแม่ ว่าตอนนี้ พ่ออยู่ตรงไหนคะ แม่บอกว่า อยู่ทางนั้น พร้อมกับชี้ไป บางครั้ง ฉันจึงเฝ้ามองทางทิศนั้นเสมอ หวังว่าพ่อจะรับรู้ว่าหนูคิดถึงพ่อมากแค่ไหน ก่อนนอน หนูสวดมนต์ด้วนนะคะ รู้มั้ยคะ หนูขออะไร หนูขอให้พ่อมความสุขมากๆค่ะ…..” เด็กหญิง ที่ไร้สติ พูดต่อไปอย่างเริงร่า ผู้เป็นพ่อ ยิ่งฟัง ก็ยิ่งบาดลึกลงในหัวใจ ที่ผ่านมาเขาทำเพื่อตัวเองตลอด ผิดกับลูกสาวของเค้า คนนี้ ที่ เอาแต่ห่วงว่าคนเป็นพ่ออย่างเค้าจะเป็นอย่างไร  ผู้เป็นพ่อไม่อาจเอ่ยคำใดต่อไป นอกจากคำว่า “พ่อขอโทษ..” ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ล้วนมีสาเหตุมาจากเค้า ถ้าเค้าไม่เห็นแก่ตัว ถ้าเค้าใส่ใจความรู้สึกคนอื่นสักนิด เรื่องทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้     เค้าไม่สามารถแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นได้ เค้าทำได้เพียงสัญญาว่าจะไม่ห่างจากลูกคนนี้ไปไหนอีก เค้าจะคอยดูแล เธอ เพื่อชดเชยสิ่งที่เค้าทำผิดพลาด แม้ว่ามันจะสายเกินไปแล้ว ก็ตาม

      มันดูงงๆ ใช่มั้ยคะ คือตอนแรกมันยาวมากกก ต้องตัดฉับๆ เพราะมันเป็นเรื่อสั้นอ่ะ 555

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #18
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

                ณ บ้านหลังเล็กๆในสลัมแห่งหนึ่ง พ่อกับนุชอยู่ด้วยกันสองคน พ่อเป็นคนที่ขี้เมาและชอบใช้งานนุชอย่างหนัก ไม่ว่านุชจะได้เงินมาเท่าไรพ่อก็เอาไปกินเหล้าหมด ทำให้นุชต้องอดมื้อกินมื้อ บางวันก็ต้องขอเศษอาหารจากร้านก๋วยเตี๋ยวมาประทังชีวิต ต้องตักน้ำจากบ่อท้ายซอยซึ่งทั้งดำและเหม็นมากินมาใช้ บ่อยครั้งที่นุชต้องหยุดเรียนมาทำขนมขาย

                ต่อมาเมื่อนุชเข้าทำงาน นุชเริ่มป่วยกระเสาะกระแสะ เพื่อนที่ทำงานคะยั้ยคะยอให้นุชไปหาหมอแต่นุชไม่มีเงินมากพอ อาการของนุชเริ่มทรุดลงเรื่อยๆจนหัวหน้าของนุชต้องให้เงินนุชไปโรงพยาบาล ผลตรวจออกมาว่านุชเป็นมะเร็งเนื่องจากต้องดื่มน้ำเน่าเสียอีกทั้งยังขาดสารอาหารอีกด้วย นุชต้องอยู่โรงพยาบาลเพื่อรักษาตัว นุชนึกถึงตอนที่พ่อใช้งานนุช ตอนที่ไปขอเขากินก็เริ่มหมดกำลังใจ อาการก็ทรุดลงมากเรื่อยๆ พ่อทราบข่าวจึงเริ่มเลิกเหล้า กลับตัวกลับใจ

                หนึ่งเดือนต่อมา พ่อมาเยี่ยมนุชที่โรงพยาบาล "พ่อขอโทษนะนุช ตอนนี้พ่อทำงานหาเงินเองแล้วนะ พ่อจะเก็บเงินมารักษาหนูให้ได้ หนูต้องหายนะ" พ่อกุมมือนุชเบาๆ "ไม่ต้องขอโทษหรอกจ้ะ หนูไม่เคยโกรธพ่อเลย" นุชเปล่งเสียงออกมาเบาๆ น้ำตาไหลพราก "พ่อรักหนูนะ" พ่อร้องไห้ต่อหน้านุชและทุกๆคนในโรงพยาบาล นุชยิ้มอ่อนๆ แล้วดวงตาใสๆก็ปิดลงช้าๆ "พ่อขอโทษ หนูตื่นขึ้นมาสิ ตื่นขึ้นมา ฮือๆ" พ่อร้องไห้อย่างหนักเมื่อต้องเห็นลูกสาวจากไปต่อหน้าต่อตา

      เสียใจ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #19
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      “หนูเกลียดพ่อ! นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ฉันตะโกนก่อนวิ่งออกไปข้างนอก ไม่ว่าใครจะดึงไว้ ฉันสะบัดจนหลุด

      ฉันไม่เคยพูดกับพ่อแบบนี้หรอก...ฉันไม่เคยพูดจริงๆ  แต่ฉันทนไม่ไหวแล้ว...ใครๆ ก็บอกว่าฉันไม่เข้าใจพ่อ แต่เคยมีใครคิดบ้างไหม ว่าพ่อก็ไม่เข้าใจฉันเหมือนกัน ปัญหาฟังดูเล็กน้อยแต่สำหรับฉัน ฉันทนมานานเกินไปแล้ว

      ปกติฉันไม่ค่อยได้คุยกับพ่อนัก พ่อไม่ค่อยมีเวลาให้ฉันกับพี่นัก หลายครั้งที่ในช่วงเวลาสำคัญในชีวิต มีแค่แม่กับพี่ฉันเท่านั้นที่อยู่ตรงนั้น พ่อไม่เคยเลยที่จะอยู่ ถามว่าน้อยใจไหม...ก็นิดหน่อยนะ แต่อยู่แบบนี้ไปนานๆ ก็เริ่มกลายเป็นความชินชา ฉันไม่มีปัญหาหรอกจนกระทั่งวันนี้...วันที่แม่ฉันถูกส่งเข้าโรงพยาบาลอย่างฉุกเฉิน ฉันและพี่ถูกตามมาจากโรงเรียน หลังจากนั่งรอมานาน หมอก็ออกมาพร้อมบอกว่าแม่เป็นมะเร็ง...วินาทีนั้นฉันล้มทั้งยืน หมอไม่พูดอะไรต่อ เขาเดินจากไป ทิ้งให้ฉันกับพี่ต้องนั่งสงบสติอยู่สองคน...อีกสักพักหนึ่งพ่อถึงได้โผล่หน้ามา คำถามแรกคือแม่เป็นอะไร?

      เหมือนบางอย่างในหัวฉันขาดสะบั้น ฉันลุกขึ้นตะโกนใส่หน้าพ่อว่าทำไมถึงไม่รู้? แถมพาลไปถึงทุกๆ เรื่อง ไม่ว่าใครจะพยายามห้ามยังไงฉันก็ไม่หยุด พ่อเองก็ตวาดกลับ ถึงจุดหนึ่งฉันจะเดินหนี แต่พ่อหยุดฉันไว้ด้วยการคว้าแขนฉันแล้วบีบมัน มันเจ็บมากจนฉันน้ำตาคลอ พ่อดูนิ่งไปแวบหนึ่งก่อนจะยอมปล่อย ฉันถึงได้บอกว่าเกลียดพ่อและเดินออกมา

      ถ้าพ่อมีเวลาให้เรามากกว่านี้ก็ดีสิ...พ่อเคยสนใจฉันบ้างไหม มีแต่งานๆ ถ้าพ่อพาแม่ไปหาหมอได้ แม่คงไม่เป็นมะเร็งหรอก...เวลาที่ฉันต้องการพ่อ...พ่ออยู่ไหน?

      “ระวัง!!!”    

      เพราะฉันเดินเหม่อจึงไม่ทันระวังรถ ฉันรู้ตัวเมื่อสายไป แต่เพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่รถจะชน บางคนก็กระโจนคว้าตัวฉันออกไป มือคู่หนึ่งกอดฉันแน่น...เมื่อเงยหน้าฉันจึงเห็นว่าเป็นพ่อ แขนพ่อมีแผลยาวเป็นทาง แต่ท่านดูจะสนใจอยู่ที่ฉัน ฉันมองตาพ่อแล้วไม่เห็นความโกรธแม้แต่น้อย...มีแต่ความห่วงใย ปากเอาแต่พร่ำถามว่าฉันเป็นอะไรไหม

      “...ทำไม” น้ำตาฉันเริ่มไหล “ทำไมพ่อถึงไม่เคยอยู่...”

      พ่อบรรจงเช็ดน้ำตาฉันออกเบาๆ รอยยิ้มอบอุ่นคลี่บนใบหน้า ท่านประคองฉันไปนั่งในที่ปลอดภัยก่อนจะเริ่มพูด

      “เพราะพ่อทำงานมากเกินไป” พ่อกุมมือฉันไว้แน่น “พ่ออยากให้ลูกของพ่อมีอนาคตที่ดี...พ่อขอโทษที่ไม่ค่อยได้ดูแลลูกอย่างที่ควรจะทำ...แม่เป็นคนดูแลลูกตั้งแต่ยังเล็ก พ่อไม่รู้ว่าควรดูแลหนูยังไง...พ่อกลัวว่าจะทำอะไรผิดพลาด พ่อกลัวว่าพ่อจะทำให้หนูเจ็บ” พ่อลูบแขนฉันตรงที่ท่านบีบฉัน “ไม่เจ็บใช่ไหม?” ฉันส่ายหน้า “พ่อขอโทษจริงๆ....อย่าเกลียดพ่อเลยนะ”

      ฉันพยักหน้าทั้งน้ำตา ร้องไห้จ้าแล้วกอดพ่อเหมือนเด็กเล็กๆ แต่พ่อดูจะไม่ขัด อ้าแขนกอดปลอบฉันแต่โดยดี

      "ขอบคุณมากนะลูก" พ่อกระซิบ ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด "ไปหาแม่กันเถอะ"

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #20
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ตลอดระยะเวลาสิบเจ็ดปีที่ผ่านมา ผมไม่เคยได้เห็นหน้าพ่อเลยแม้แต่ครั้งเดียว แม่ของผมบอกว่าตอนที่แม่ตั้งท้อง พ่อมีเหตุจำเป็นที่จะต้องเดินทางจากพวกเราไปไกล พ่อให้สัญญาว่าสักวันหนึ่งพ่อจะกลับมา แต่มันก็ผ่านมาสิบเจ็ดปีแล้ว พ่อผิดสัญญา

      ผมมองออกไปรอบๆตัว ทุกๆคนเขาก็มีพ่อแม่อยู่กันพร้อมหน้า มีชีวิตครอบครัวที่มีความสุข ส่วนผมอยู่กับแม่กันสองคนในบ้านหลังเล็กๆในสลัม หลังคาสังกะสีก็เก่าเต็มทน จะไม่พังแหล่ไม่พังแหล่ แม่ของผมทำขนมไทยขายหาบเร่ เงินที่หาได้ก็พอประทังชีวิตไปวันๆ ตอนเย็นหลังเลิกเรียนผมก็ช่วยแบ่งขนมของแม่ไปขายที่ตลาด เมื่อเพื่อนๆที่โรงเรียนของผมเห็นก็หัวเราะผมอยู่บ่อยครั้ง หลายครั้งเหลือเกินผมก็รู้สึกน้อยใจว่าทำไมผมจึงไม่มีเหมือนคนอื่นเขาบ้าง ในขณะที่แม่และผมกำลังใช้ชีวิตอยู่อย่างลำบากนั้น พ่อหายไปไหน?

      กลางดึกของคืนหนึ่ง ผมตื่นขึ้นด้วยเสียงของแม่ที่ร้องดังขึ้นเมื่อมีชายคนหนึ่งมาเคาะประตูบ้าน

      คุณกลับมาทำไม คุณกลับมาทำไม!” แม่ของผมตะโกนลั่นราวกับคนเสียสติ พ่อพยายามขอร้องให้แม่ใจเย็นลง แต่ไม่เป็นผล แม่ของผมวิ่งเข้าห้องนอนไป และไม่ยอมออกมาไม่ว่าผมจะเกลี้ยกล่อมเท่าไหร่ก็ตาม พ่อของผม ซึ่งสำหรับผมนั้นเป็นเพียงคนแปลกหน้า ขอเข้ามาในบ้านเพื่ออธิบายทุกอย่างให้ผมฟัง ผมไม่ประสงค์จะฟังคำแก้ตัวของเขา ไม่ว่าเขาจะมีเหตุผลอะไรก็ตาม ผมแค่ยอมให้เขาเข้ามาเพื่อจะได้ต่อว่าเขาให้สาสมเท่านั้น

      พ่อทิ้งพวกเราไปผมบอกเขา มันไม่ใช่ประโยคคำถามแต่เป็นความจริง ผมไม่อยากทราบเหตุผลเสียด้วยซ้ำ ถึงอย่างไรก็ตามเขาก็เริ่มเล่าให้ผมฟัง

      ในปีที่แม่ตั้งท้อง ประเทศไทยประสบกับปัญหาวิกฤตเศรษฐกิจอย่างหนัก แม่ตกงาน ส่วนเงินเดือนที่พ่อได้ก็แทบจะไม่พอประทังชีวิตคนทั้งครอบครัว พวกเรากำลังจะอดตาย เหลือเพียงทางเลือกสุดท้ายเท่านั้น คือพ่อต้องเข้าไปทำงานในกรุงเทพฯ

      พ่อคิดว่าเมื่อเก็บเงินพอเลี้ยงตัวเองได้แล้วพ่อก็จะกลับมาหาแม่กับลูก แล้วเราทั้งสามคนก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข แต่พ่อก็ผิดเอง ที่หลงระเริงกับแสงสีของเมืองกรุง ความมั่งคั่งที่พ่อได้รับจากการงานทำให้พ่อหลงลืมตัวตนของตนเองไป

       “พ่อมีรูปแม่กับลูกอยู่ใบหนึ่งซึ่งเก็บติดตัวไว้ในกระเป๋าสตางค์เสมอ แต่พ่อคงสนใจเงินที่ผ่านเข้าออกกระเป๋ามาก จนลืมไปว่ายังมีคนอีกสองคนที่รอพ่ออยู่ที่บ้าน จนเมื่อพ่อได้เห็นรูปนั้น พ่อถึงนึกได้ว่าจุดมุ่งหมายที่แท้จริงของพ่อคืออะไร พ่อลืมไปเสียสนิทว่าที่พ่อมีวันนี้ได้ก็เพราะแม่กับลูก พ่อขอโทษ

      แต่พ่อหายไปนานเหลือเกิน พ่อคิดว่าจะให้ผมยกโทษให้พ่อง่ายๆอย่างนั้นหรอครับ

      พ่อไม่ได้หวังให้ลูกยกโทษให้พ่อเลย พ่อแค่ขอให้ลูกยอมให้พ่อได้ชดเชยความผิดที่ทำไว้กับลูกและแม่ ให้พ่อได้ทำหน้าที่ของพ่อ ในการดูแลแม่และลูกเหมือนที่พ่อควรจะทำเมื่อนานมาแล้ว พ่อสัญญา ว่าพ่อจะไม่ไปไหนอีก

      พ่อหยิบรูปแม่และผมซึ่งยังเป็นทารกออกมาจากกระเป๋าสตางค์ ทั้งผมและเขายิ้มให้กับรูปใบนั้น

      พ่อเข้าใจว่าพ่อควรจะได้ดูแลลูกตั้งแต่ที่ลูกอายุเท่าในรูปนี้ บางทีตอนนี้มันอาจจะสายไปแล้วสินะ พ่อของผมบอก

      มันไม่เคยสายไปหรอกครับ แค่พ่อกลับมา มันก็เพียงพอสำหรับผมและแม่แล้ว ผมพูดแล้วกอดพ่อของผมไว้แน่น ผมเชื่อ... ว่าเขาจะไม่จากไปไหนอีกแล้ว

      ตอบกลับ
  • ความคิดเห็นที่ 21 - 40
  • ความคิดเห็นที่ 241 - 257

แสดงความคิดเห็น

บทความที่เปิดอ่านล่าสุด

ไม่มีบทความที่เปิดอ่านล่าสุด
เกี่ยวกับเรา ติดต่อ แจ้งปัญหา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป
ต้องการรับการแจ้งเตือนบทความใหม่ของหมวด ไหม?