โฟกัสที่วิธีทำ ไม่ใช่ผลลัพธ์

เมื่อเราตั้งเป้าหมาย มันเป็นเรื่องแสนง่ายที่จะกำหนดตอนจบอันแสนวิเศษไว้ ทุกอย่างช่างดีเหลือเกินเมื่อเราบรรลุเป้าหมายและทุกอย่างก็เป็นไปตามคาด แต่ในความเป็นจริงเราไม่สามารถควบคุมผลลัพธ์ได้ บ่อยครั้งที่มันไม่เป็นไปตามที่เราคิด วิธีง่ายๆ เพื่อ (พยายาม) ควบคุมให้ผลลัพธ์เป็นไปตามที่เราต้องการก็คือการเริ่มต้นจากสิ่งเล็กๆ ก่อน

แมคกอนิกัลบอกว่า “ผู้คนมักสูญเสียความคิดเมื่อพวกเขาต้องเปลี่ยนทุกสิ่งทุกอย่างพร้อมๆ กัน แต่การเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ สามารถเป็นบันไดสู่การเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่กว่าได้” ซึ่งเธอกำลังพยายามบอกให้เราถามตัวเองเสมอว่า ‘อะไรเป็นสิ่งที่เล็กที่สุดที่เราสามารถทำได้ในวันนี้เพื่อนำเราไปสู่เป้าหมายได้?’ ตัวอย่างเช่น ถ้าเราอยากเขียนนิยายให้จบภายใน 1 ปี เราอาจจะต้องลงมือเขียนนิยายทุกวัน อย่างน้อยวันละหน้า เป็นต้น เห็นมั้ยคะว่ามันเป็นแค่สิ่งเล็กน้อยจริงๆ แต่เมื่อมองให้ลึกซึ้ง หากเราเขียนนิยายวันละ 1 หน้า 365 วันก็ได้ 365 หน้าแล้ว ดีงามไปอีก

นอกจากนี้เธอยังได้เสริมต่ออีกว่า “คุณสามารถเปลี่ยนสิ่งเล็กๆ ให้เป็นเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ได้โดยไม่ต้องเข้าใจว่าคุณจะไปถึงจุดสิ้นสุดอย่างไร” พูดง่ายๆ ก็คือ หากเราตัดสินใจทำสิ่งที่สอดคล้องกับเป้าหมายของเราซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำมันในทุกๆ วัน วันหนึ่งเราจะบรรลุเป้าหมายดังกล่าวในแบบที่เราไม่เคยคาดไว้ด้วยค่ะ

 

กำหนดเป้าหมายในเชิงบวก

เวลาที่เราตั้งเป้าหมาย เราต้องโฟกัสไปยังสิ่งที่เราต้องการให้มันอยู่ในชีวิตของเรา ไม่ใช่สิ่งที่เราไม่ต้องการมัน ซึ่งการทำแบบนี้จะช่วยทำให้เรามีแนวแนวโน้มที่จะพยายามทำให้เป้าหมายสำเร็จ แมคกอนิกัลกล่าวว่า “นั่นเป็นเพียงแค่สารเคมีในสมองเท่านั้น อะไรก็ตามที่เราหลีกเลี่ยงจะเป็นการยับยั้งระบบการทำงานในสมอง ขณะที่เป้าหมายเชิงบวกจะเป็นแรงจูงให้เรากระตือรือร้นที่จะทำมันให้สำเร็จ”

น้องๆ อาจลองคิดถึงสิ่งที่เราต้องการทำมันบ่อยๆ หรือสิ่งที่ทำแล้วมันส่งเสริมคุณค่าในตัวเอง เชื่อเถอะว่าพลังบวกนั้นจะช่วยกระตุ้นให้เราหาทางบรรลุเป้าหมาย ยกตัวอย่างเช่น การบอกตัวเองว่า ‘ฉันไม่อยากไร้แรงบันดาลใจอีกต่อไป’ ไม่ใช่คำพูดเชิงบวก มันไม่ได้ช่วยกระตุ้นให้เราอยากเขียนนิยาย มันไม่ได้ช่วยให้เราหายตัน เพราะงั้นจงดีกับตัวเองไว้ มันได้ผลค่ะ

 

เตรียมพร้อมสำหรับความผิดหวัง (ในทางที่ดี)

ช่วงเวลาแห่งความล้มเหลวเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ส่วนมากเราละทิ้งเป้าหมายทั้งหมดเมื่อเราเจอกกับความล้มเหลวและพ่ายแพ้แม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม เราตัดสินใจเลิกเขียนนิยายเมื่อไม่มีคนอ่าน หรือเราลืมว่าเรากำลังลดน้ำหนักเมื่อเราซัดเบอเกอร์มื้อดึกเพราะทนความอยากไม่ไหว แมคกอนิกัลบอกว่า “ในช่วงเวลาที่เราล้มเหลว สัญชาตญาณแรกของเรามักเป็นการผลักดันเป้าหมายออกไป เรารู้สึกไม่สบายใจที่จะอยู่ในที่ๆ ทำให้เรารู้สึกสงสัยและไม่แน่ใจในความสามารถของตัวเอง หรือที่ๆ ทำให้เราสูญเสียความเชื่อมั่นในตัวเอง รวมทั้งความรู้สึกผิด"

หน้าที่ของเราไม่ใช่การหลีกเลี่ยงความล้มเหลว แต่เป็นการวางแผนรับมือกับมันต่างหาก ถามตัวเองก่อนว่าเหตุใดเราถึงล้มเหลว? อะไรทำให้เราพังไม่เป็นท่า? ตัวอย่างเช่น ถ้าเราเป็นคนช่างเปรียบเทียบแล้วมีแนวโน้มชอบมานั่งวิตกกังวลและพาลเลิกเขียนนิยายเมื่อคนอื่นมีคอมเมนต์ ยอด fav. หรือยอดวิวที่มากกว่า เราก็ควรจะลดพฤติกรรมนั้นแล้วหันมาเขียนนิยายเยอะๆ หรือถ้าเราเป็นคนชอบกินจุกจิก เราก็ควรพกขนมเล็กๆ ติดตัวไว้ นักจิตวิทยาเรียกมันว่า “การวางแผนงานรับมือเหตุฉุกเฉิน” หรือพูดง่ายๆ ก็คือ “ถ้าเกิดเหตุการณ์นี้ฉันจะทำอย่างนั้น” มันเป็นแผนทางจิตวิทยาที่มีไว้เพื่อดูว่าเราจะตอบสนองต่อสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นได้อย่างไรค่ะ

 

เป็นอย่างไรบ้างคะกับเรื่องที่นำมาฝากวันนี้ กระซิบก่อนว่าเป็นเทคนิคที่ผ่านการวิจัยมาแล้ว แถมยังได้รับการรับรองจากวิทยาศาสตร์อีกด้วย! เรียกได้ว่าดีงามขนาดนี้ ไม่นำไปใช้ไม่ได้แล้ว เพราะงั้นเมื่อไหร่ก็ตามที่น้องๆ รู้สึกว่าเส้นทางที่เราเดิมมันขรุขระ ทุกอย่างเริ่มไม่เป็นไปตามเป้า ขอให้เราเตือนตัวเองไว้เสมอว่าเป้าหมายสำคัญต่อเรายังไง มันเป็นสิ่งง่ายๆ ที่จะทำให้เรามีพลังและเป็นแรงผลักดันให้เรามุ่งหน้าไปยังทิศทางที่ถูกต้องเพื่อบรรลุเป้าหมาย ใครจะไปรู้ว่าน้องอาจจะมีหนังสืออกเป็นเล่มในปีนี้ก็ได้