เป็นคนชอบเขียนไดอารี่มาตั้งแต่เด็กๆ ตั้งแต่ครูยังไม่ได้ให้เขียนบันทึกประจำวัน (เลียนแบบซิซุกะในโดราเอมอนนั่นเอง) เขียนมาจน 20 กว่าปีแล้ว รู้สึกฟินมากๆค่ะ ได้เห็นวิวัฒนาการทั้งความคิดและการใช้คำ ไปถึงแม้แต่เหตุการณ์ในอดีตที่ตัวเองลืม กับได้แรงบันดาลใจจากสิ่งเก่าๆที่เราทำตกหล่นระหว่างเติบโตเยอะเลยจ้า

อยากเขียนแต่ขี้เกียจ แต่ปัจจุบันก็ยังอยากเขียนอยู่ เพราะนี่ขี้ลืมมาก ย้อนกลับไปสมัยมัธยมนี่แบบ...โอ้โห เขียนบ้าอะไรวะเนี่ย อ่านแล้วรู้เลยว่าเบียวขนาดหนัก 5555

แต่ได้ประโยชน์จากการเขียนเยอะจริงๆค่ะ ฝึกภาษา การเรียบเรียง แถมได้บันทึกประสบการณ์ที่เราพบเจอด้วย พอกลับมาอ่านแล้วแบบ...มีความสุขดี ถ้าบันทึกเรื่องแย่ๆกลับมาอ่านก็จะรู้สึกว่าอะไรก็เปลี่ยนไปแล้ว :)

นี่เริ่มเขียนไดอารี่ตั้งแต่ประมาณ ป.5 จนตอนนี้ ม.6 แล้ว เวลาเห็นสมุดจนน่ารักๆ ก็อดใจซื้อไม่ได้ทุกที ฮาาา แต่ไม่ชอบเวลาเรานั่งจดๆ อยู่ละมีเพื่อนมาส่อง มาถามว่าเขียนอะไรอ่ะแก หนักสุดคือขโมยไปอ่าน ต้องสาระแนอะไรขนาดนี้ไหม เหอะๆ

นี่ใช้ทวิตเตอร์จดบันทึกอาการป่วยค่ะ

บรรยายทุกอย่าง ตั้งแต่เริ่มมีอาการผิดปกติ

คือเราไม่รู้หรอกค่ะว่าอาการที่เกิดขึ้นมันเกี่ยวข้องกับโรคตัวเดียวกันไหม

แต่ก็จดไว้ก่อน...เวลาหมอถามก็ไล่เปิดบอกอาการแต่ละวันที่พบความผิดปกติน่ะค่ะ 5555

เขียนไดอารี่มาตั้งแต่เด็กเหมือนกันค่ะ แต่จำไม่ได้แล้วว่าเริ่มเขียนตอนไหน หนักๆ นี่ช่วง ม.2 - ม.3 จนจบ ม.ปลาย ก็ไม่ได้เขียนอีก... เรายังไม่เคยลืมความรู้สึกนั้นเลยค่ะ ไดอารี่ให้อะไรเราเยอะมาก เป็นตัวบันทึกความทรงจำในสมัยที่เรายังไม่เล่นโซเชียล และเป็นแรงบันดาลใจทำให้เราสร้างสรรค์นิยายเรื่องแรกได้จากการเขียนบันทึก

ตอนนี้ก็แอบคิดเหมือนกันว่า...หรือเราจะเพลาๆ โซเชียลลงแล้วหันกลับไปเขียนไดอารี่เหมือนเดิมดีไหม ความรู้สึกมันต่างกันมากนะ ความคลาสสิคอะไรต่างๆ รวมทั้ง 'ไดอารี่ไม่เคยเปลี่ยนเราเหมือนโซเชียล' เรามีความสุขกับการเขียนไดอารี่จริงๆ ไม่เหมือนโซเชียลที่มานั่งนับว่าจะได้ยอดไลค์เท่าไร คนเห็นกี่คน ...พูดแล้วคิดถึงเลยค่ะ ติดที่ขี้เกียจนี่ล่ะ 55

เป็นคนชอบเขียนไดอารี่มาตั้งแต่เด็กๆ ตั้งแต่ครูยังไม่ได้ให้เขียนบันทึกประจำวัน (เลียนแบบซิซุกะในโดราเอมอนนั่นเอง) เขียนมาจน 20 กว่าปีแล้ว รู้สึกฟินมากๆค่ะ ได้เห็นวิวัฒนาการทั้งความคิดและการใช้คำ ไปถึงแม้แต่เหตุการณ์ในอดีตที่ตัวเองลืม กับได้แรงบันดาลใจจากสิ่งเก่าๆที่เราทำตกหล่นระหว่างเติบโตเยอะเลยจ้า

อยากเขียนแต่ขี้เกียจ แต่ปัจจุบันก็ยังอยากเขียนอยู่ เพราะนี่ขี้ลืมมาก ย้อนกลับไปสมัยมัธยมนี่แบบ...โอ้โห เขียนบ้าอะไรวะเนี่ย อ่านแล้วรู้เลยว่าเบียวขนาดหนัก 5555

แต่ได้ประโยชน์จากการเขียนเยอะจริงๆค่ะ ฝึกภาษา การเรียบเรียง แถมได้บันทึกประสบการณ์ที่เราพบเจอด้วย พอกลับมาอ่านแล้วแบบ...มีความสุขดี ถ้าบันทึกเรื่องแย่ๆกลับมาอ่านก็จะรู้สึกว่าอะไรก็เปลี่ยนไปแล้ว :)

นี่เริ่มเขียนไดอารี่ตั้งแต่ประมาณ ป.5 จนตอนนี้ ม.6 แล้ว เวลาเห็นสมุดจนน่ารักๆ ก็อดใจซื้อไม่ได้ทุกที ฮาาา แต่ไม่ชอบเวลาเรานั่งจดๆ อยู่ละมีเพื่อนมาส่อง มาถามว่าเขียนอะไรอ่ะแก หนักสุดคือขโมยไปอ่าน ต้องสาระแนอะไรขนาดนี้ไหม เหอะๆ

นี่ใช้ทวิตเตอร์จดบันทึกอาการป่วยค่ะ

บรรยายทุกอย่าง ตั้งแต่เริ่มมีอาการผิดปกติ

คือเราไม่รู้หรอกค่ะว่าอาการที่เกิดขึ้นมันเกี่ยวข้องกับโรคตัวเดียวกันไหม

แต่ก็จดไว้ก่อน...เวลาหมอถามก็ไล่เปิดบอกอาการแต่ละวันที่พบความผิดปกติน่ะค่ะ 5555

เขียนไดอารี่มาตั้งแต่เด็กเหมือนกันค่ะ แต่จำไม่ได้แล้วว่าเริ่มเขียนตอนไหน หนักๆ นี่ช่วง ม.2 - ม.3 จนจบ ม.ปลาย ก็ไม่ได้เขียนอีก... เรายังไม่เคยลืมความรู้สึกนั้นเลยค่ะ ไดอารี่ให้อะไรเราเยอะมาก เป็นตัวบันทึกความทรงจำในสมัยที่เรายังไม่เล่นโซเชียล และเป็นแรงบันดาลใจทำให้เราสร้างสรรค์นิยายเรื่องแรกได้จากการเขียนบันทึก

ตอนนี้ก็แอบคิดเหมือนกันว่า...หรือเราจะเพลาๆ โซเชียลลงแล้วหันกลับไปเขียนไดอารี่เหมือนเดิมดีไหม ความรู้สึกมันต่างกันมากนะ ความคลาสสิคอะไรต่างๆ รวมทั้ง 'ไดอารี่ไม่เคยเปลี่ยนเราเหมือนโซเชียล' เรามีความสุขกับการเขียนไดอารี่จริงๆ ไม่เหมือนโซเชียลที่มานั่งนับว่าจะได้ยอดไลค์เท่าไร คนเห็นกี่คน ...พูดแล้วคิดถึงเลยค่ะ ติดที่ขี้เกียจนี่ล่ะ 55