​สาวน้อยไร้มือ เมื่อเด็กหญิงกลายเป็นเหยื่อทางเพศของคนในครอบครัว และต้องแต่งงานเพื่อเอาตัวรอด

ถ้าอธิบายตามหลัก สตรีศึกษา มันจะมีทฤษฎีว่าด้วยเรื่องสังคมที่ "ชายเป็นใหญ่" คือ ผู้ชายควบคุมการเรียนรู้สิ่งต่างๆบนโลก และเขียนประวัติศาสตร์ ไม่ใช่ผู้หญิง ยกตัวอย่างค่านิยมเก่าๆ ที่ไม่ให้ผู้หญิงได้เรียนหนังสืออ่านออกเขียนได้ เพราะลูกสาวจะเติบโตเป็นได้แค่เมียและแม่ ทำงานบ้าน ดูแลความสะอาด เลี้ยงดูลูก ฯ ล ฯ สังคมยุโรปเองอยู่ใต้ความคิดชายเป็นใหญ่มาช้านาน อย่างนามสกุล ก็นับทางพ่อเป็นหลัก ผู้หญิงแต่งงานเข้าบ้านผู้ชาย ( สังคมไทยเริ่มใช้นามสกุลสมัย ร.6 เพื่อทำให้เป็นสมัยใหม่แบบตะวันตก แต่ในอดีต เราไม่มีนามสกุล เด็กที่เกิดมานับสายทั้งทางพ่อและแม่เท่ากัน ส่วนใหญ่การแต่งงาน ผู้ชายแต่งเข้าบ้านผู้หญิงด้วยซ้ำ ยกตัวอย่าง วรรณคดีขุนช้างขุนแผน ที่พอแต่งงาน ฝ่ายชายต้องไปปลูกเรือนหอในที่ดินของฝ่ายหญิง) มือในนิทานเรื่องนี้ ก็เหมือนกัน ability หรือความสามารถ ที่ผู้หญิงจะหยิบจับทำอะไรด้วยตัวเองได้ มีอิสระที่จะรังสรรค์สิ่งต่างๆด้วยสองมือ แต่เมื่อถูกตัดมือออกไป หมายถึงต้องพึ่งพาผู้ชายในการใช้ชีวิต สรุป นิทานเรื่องนี้จบแบบ ผัวรวยช่วยได้ เพราะเจ้าหญิงได้แต่งงานกับพระราชา แต่ในความเป็นจริงยังมีวีรสตรีนักสู้อีกหลายคนนประวัติศาสตร์อย่าง คลีโอพัตรา,โจน ออฟ อาร์คส์, ควีนอลิซาเบ็ธ, บูเช็คเทียน ฯ ล ฯ ส่วนใหญ่ประวัติศาสตร์จะระบุว่าพวกเธอเป็นสาวร้าย บ้าอำนาจ แม่มด ฯ ล ฯ แต่ควาวมเป็นจริงคือ พวกเธอเป็นผู้หญิงไม่ยินยอมกับระบบชายเป็นใหญ่ และขึ้นมาขีดชีวิตให้กับตัวเองโดยไม่ต้องเป็นเมียหรือแม่ใคร

ต้องถามก่อนว่า แล้วเมื่อไหร่ผู้หญิงสมัยนี้ จะเลิกตั้งแง่รังเกียจรังแกกันเองด้วยเหตุผลไร้สาระ (เช่นประโยคประเภท อีคนนั้นตอแหล อีคนนั้นดูเรียบร้อยน่าหมั่นไส้ กรูอ่ะหยาบคายเพราะเป็นคนตรง ฯลฯ อะไรแบบนั้นน่ะ สะท้อนอย่างดี) แทนที่จะปกป้องช่วยเหลือโอบอุ้มกันเอง แต่ทำไมต้องตบตีขัดแย้งแทบจะฆ่ากันตายหรือเอาน้ำกรดราดกันเพียงเพื่อแย่งผู้ชายไม่รู้จักพอบางคน (ถ้าผู้ชายคนนั้นเป็นคนดีจริง ๆ เขาจะไม่ยอมให้พวกเธอทะเลาะกันแบบนั้น ไม่ใช่ลอยตัวเหนือปัญหา) แล้วก็หันมาร่วมด้วยช่วยกันรณรงค์ ผลักดันให้แก้ปัญหาที่ผู้หญิงพบเจออย่างจริงจังในทุกแง่มุมกันได้สักทีล่ะ เช่นเรื่องคดีข่มขืนงี้ ความรุนแรงในครอบครัวงี้ กระบวนการยุติธรรมไม่ให้ความเป็นธรรมงี้ แทนที่จะเสียเวลาทำเรื่องอย่างไปสครีมหนุ่มหล่อแล้วขอให้ข่มขืนตัวเอง อะไรแบบนั้น

ต่อให้พระเอกขี่ม้าขาวที่ไหนจุติลงมา ด้วยบุคลิกที่ดีพร้อมสมบูรณ์แบบยังไง ก็ไม่มีประโยชน์หากยังเลือกจะกอดและจมอยู่กับปัญหาและความทุกข์ยากที่ตัวเองยังไม่คิดจะหาทางออกอย่างจริงจัง แล้วมัวแต่ทำเรื่องไร้สาระพรรค์นั้นกันต่อไป

ถ้าไม่ต้องการฮีโร่ ก็จงเป็นฮีโร่ให้กันและกันเองซะสิ ก่อนที่จะมีใครก็ไม่รู้มาทำตัวเป็นฮีโร่ให้โดยที่ไม่รู้จะวางใจได้แค่ไหน เหมือนที่ประโยคสุดท้ายของกระทู้บอกนั่นล่ะ

ต้องถามก่อนว่า แล้วเมื่อไหร่ผู้หญิงสมัยนี้ จะเลิกตั้งแง่รังเกียจรังแกกันเองด้วยเหตุผลไร้สาระ (เช่นประโยคประเภท อีคนนั้นตอแหล อีคนนั้นดูเรียบร้อยน่าหมั่นไส้ กรูอ่ะหยาบคายเพราะเป็นคนตรง ฯลฯ อะไรแบบนั้นน่ะ สะท้อนอย่างดี) แทนที่จะปกป้องช่วยเหลือโอบอุ้มกันเอง แต่ทำไมต้องตบตีขัดแย้งแทบจะฆ่ากันตายหรือเอาน้ำกรดราดกันเพียงเพื่อแย่งผู้ชายไม่รู้จักพอบางคน (ถ้าผู้ชายคนนั้นเป็นคนดีจริง ๆ เขาจะไม่ยอมให้พวกเธอทะเลาะกันแบบนั้น ไม่ใช่ลอยตัวเหนือปัญหา) แล้วก็หันมาร่วมด้วยช่วยกันรณรงค์ ผลักดันให้แก้ปัญหาที่ผู้หญิงพบเจออย่างจริงจังในทุกแง่มุมกันได้สักทีล่ะ เช่นเรื่องคดีข่มขืนงี้ ความรุนแรงในครอบครัวงี้ กระบวนการยุติธรรมไม่ให้ความเป็นธรรมงี้ แทนที่จะเสียเวลาทำเรื่องอย่างไปสครีมหนุ่มหล่อแล้วขอให้ข่มขืนตัวเอง อะไรแบบนั้น

ต่อให้พระเอกขี่ม้าขาวที่ไหนจุติลงมา ด้วยบุคลิกที่ดีพร้อมสมบูรณ์แบบยังไง ก็ไม่มีประโยชน์หากยังเลือกจะกอดและจมอยู่กับปัญหาและความทุกข์ยากที่ตัวเองยังไม่คิดจะหาทางออกอย่างจริงจัง แล้วมัวแต่ทำเรื่องไร้สาระพรรค์นั้นกันต่อไป

ถ้าไม่ต้องการฮีโร่ ก็จงเป็นฮีโร่ให้กันและกันเองซะสิ ก่อนที่จะมีใครก็ไม่รู้มาทำตัวเป็นฮีโร่ให้โดยที่ไม่รู้จะวางใจได้แค่ไหน เหมือนที่ประโยคสุดท้ายของกระทู้บอกนั่นล่ะ

ถ้าอธิบายตามหลัก สตรีศึกษา มันจะมีทฤษฎีว่าด้วยเรื่องสังคมที่ "ชายเป็นใหญ่" คือ ผู้ชายควบคุมการเรียนรู้สิ่งต่างๆบนโลก และเขียนประวัติศาสตร์ ไม่ใช่ผู้หญิง ยกตัวอย่างค่านิยมเก่าๆ ที่ไม่ให้ผู้หญิงได้เรียนหนังสืออ่านออกเขียนได้ เพราะลูกสาวจะเติบโตเป็นได้แค่เมียและแม่ ทำงานบ้าน ดูแลความสะอาด เลี้ยงดูลูก ฯ ล ฯ สังคมยุโรปเองอยู่ใต้ความคิดชายเป็นใหญ่มาช้านาน อย่างนามสกุล ก็นับทางพ่อเป็นหลัก ผู้หญิงแต่งงานเข้าบ้านผู้ชาย ( สังคมไทยเริ่มใช้นามสกุลสมัย ร.6 เพื่อทำให้เป็นสมัยใหม่แบบตะวันตก แต่ในอดีต เราไม่มีนามสกุล เด็กที่เกิดมานับสายทั้งทางพ่อและแม่เท่ากัน ส่วนใหญ่การแต่งงาน ผู้ชายแต่งเข้าบ้านผู้หญิงด้วยซ้ำ ยกตัวอย่าง วรรณคดีขุนช้างขุนแผน ที่พอแต่งงาน ฝ่ายชายต้องไปปลูกเรือนหอในที่ดินของฝ่ายหญิง) มือในนิทานเรื่องนี้ ก็เหมือนกัน ability หรือความสามารถ ที่ผู้หญิงจะหยิบจับทำอะไรด้วยตัวเองได้ มีอิสระที่จะรังสรรค์สิ่งต่างๆด้วยสองมือ แต่เมื่อถูกตัดมือออกไป หมายถึงต้องพึ่งพาผู้ชายในการใช้ชีวิต สรุป นิทานเรื่องนี้จบแบบ ผัวรวยช่วยได้ เพราะเจ้าหญิงได้แต่งงานกับพระราชา แต่ในความเป็นจริงยังมีวีรสตรีนักสู้อีกหลายคนนประวัติศาสตร์อย่าง คลีโอพัตรา,โจน ออฟ อาร์คส์, ควีนอลิซาเบ็ธ, บูเช็คเทียน ฯ ล ฯ ส่วนใหญ่ประวัติศาสตร์จะระบุว่าพวกเธอเป็นสาวร้าย บ้าอำนาจ แม่มด ฯ ล ฯ แต่ควาวมเป็นจริงคือ พวกเธอเป็นผู้หญิงไม่ยินยอมกับระบบชายเป็นใหญ่ และขึ้นมาขีดชีวิตให้กับตัวเองโดยไม่ต้องเป็นเมียหรือแม่ใคร