ข้อแนะนำในการเขียนนิยาย

       สวัสดีจ๊ะ น้องๆชาวเด็กดีที่น่ารักทุกๆคน วันนี้พี่ปัดเข้าไปในบอร์ดนักเขียนแล้วก็ไปเจอบทความของน้องeguana อ่านแล้วมีความรู้สึกว่าเป็นประโยชน์กับน้องๆนักเขียนหลายๆคนก็เลยเอามาฝากจ๊ะ

ที่มา : eguana < My.iD >

ย้ำว่านี่เป็นข้อแนะนำซึ่งเป็นความคิดเห็นส่วนบุคคล

หากพอใจจะปรับไปใช้ในการแต่งนิยายของท่านก็ได้ แต่ถ้าไม่พอใจนั่นก็อีกเรื่อง...

PS.1---บทความนี้สามารถปรับไปใช้ได้กับนิยายทุกแนว (รัก แฟนตาซี สยองขวัญ ฯลฯ) แต่จะเน้นหนักที่แฟนตาซีนะคะ^O^---

PS.2---Eกัวน่าเองก็เขียนนิยายไม่ค่อยเก่งอ่านะ เนื้อหาในบทความนี้มาจากประสบการณ์ (exp.) ของตัวเองล้วนๆ---

และเหตุผลที่เขียนบทความนี้ขึ้นมา ก็เพราะEกัวน่ารู้ดีว่านักเขียนใหม่ๆมักจะต้องผจญปัญหาต่างๆมากมาย ไม่ว่าจะเป็นการวางพล็อตเรื่อง ตัวละคร ฉาก การดำเนินเรื่อง บลาๆๆๆๆๆ ก็เลยอยากจะแบ่งปันความรู้และประสบการร์ที่มีอ่ะค่ะ

มาเริ่มเข้าเรื่องกันเลยค่ะ

สิ่งที่ท่านต้องทำก่อนจะมานั่งเขียนนิยายคือ

ถามตัวเองว่า อยากเขียนนิยายเพราะอะไร

มันอาจเป็นคำถามที่หลายคนเมิน และเห็นจนชินตา ไร้สาระ แต่คำถามนี้แหละที่จะพิสูจน์เหตุผลที่ท่านต้องมานั่งงกๆอยู่หน้าคอมทุกวันเพื่อที่จะปั่นนิยายให้ได้หลายๆหน้า

สำหรับตัวEกัวน่าเอง ที่มาเขียนก็เพราะอยากลองของแปลก และเห็นเพื่อนสนิทเขียนจึงอยากทำมั่ง และEกัวน่าขอพูดแบบเปิดอกว่า หลังจากที่นั่งเขียนงกๆในสมุดบันทึกในช่วงม.ต้นนั้น เหตุผลจากความคิดแค่ว่า”อยากลอง” แปรเปลี่ยนมาเป็น “เงิน” เพราะช่วงนั้นEกัวน่ามีปัญหาด้านการเงินขั้นปานกลาง (+กับโลภด้วย^^)

แต่รู้มั้ยพอเหตุผลเปลี่ยนอะไรๆก็เปลี่ยนไปด้วย การเขียนนิยาย (หรือในช่วงนั้นเรียกว่าฟิกชั่น) ไม่ค่อยประสบผลสำเร็จนัก เพราะอะไรนะหรอ ? Eกัวน่าก็ขอบอกไว้เลยว่าเพราะใจเราน่ะแหละ ไปหมกมุ่นอยู่กับสิ่งอื่นแทนที่จะสนใจนิยายของเรา

เมื่อEกัวน่ารู้สึกตัวได้ว่าเราทำไปเพื่อเงินอย่างนั้นเหรอ จากนั้นก็เลิกเขียนไปปีกว่าๆเพื่อค้นหาคำตอบว่า จริงๆแล้วเราเขียนนิยายเพื่ออะไร (ฟังดูเว่อร์แต่ทำจริง=_=) เมื่อพบแล้วEกัวน่าจึงมาเริ่มเขียนอย่างจริงจังอีกครั้งตอนม.4 ด้วยเหตุผลใหม่ว่า ก็ใจมันรักอ่ะ

เอาล่ะบางท่านอ่านย่อหน้าข้างบนแล้วคิดว่ามันปัญญาอ่อน ไร้สาระ ก็ไม่เป็นไรค่ะ คนสวยให้อภัย(แหวะ!) เพราะที่Eกัวน่าเขียนมานี้เพื่อเตือนใจบางคนที่กำลังหลงผิดน่ะค่ะ มาต่อดีกว่าค่ะ

หลังจากตอบคำถามแรกได้แล้ว มาสู่ขั้นที่สองกันเลย^^

อยากเขียนนิยายเกี่ยวกับอะไร

คำตอบคือ เขียนเกี่ยวกับเรื่องที่เราชอบหรือเรื่องที่เรารู้ดี ท่านลองคิดดูสิถ้าเราเขียนเรื่องที่ไม่ชอบขึ้นมา ยกตัวอย่างเช่น เรื่องที่เกี่ยวกับแมลงสาบ (นี่คือสิ่งที่Eกัวน่าเกลียด) เจออย่างนี้เข้าใครมันอยากไปนั่งอัพคะ?

อ่า...มือใหม่บางท่านอาจจะยังนึกไม่ออก Eกัวน่าก็จะยกตัวอย่างสิ่งที่ชอบให้นะคะ

ตัวอย่างที่จะยกมาในบทความนี้คือ เรื่อง {Thomasina}-โทมาไซน่า มันเป็นนิยายเรื่องแรกที่Eกัวน่าเขียนด้วยใจรักแล้วก็ล่มไปแล้วด้วย 555+ (ไม่กล้ายกนิยายคนอื่นมาเลยยกนิยายตัวเองนี่แหละ>*<) คนเรามีรุ่งก็มีดับกันได้เนอะ

เรื่องโทมาไซน่า นี้เขียนด้วยสิ่งที่Eกัวน่าชอบ นั่นก็คือ อัญมณีค่ะ (อัญมณีนี่เมื่อก่อนบูมมาก)

พอเรารู้ว่าเราชอบอัญมณี เราก็ควรไปขวนขวายหาความรู้เพิ่มเติมค่ะ ว่ามีอัญมณีกี่ชนิด มีสีอะไร มีประโยชน์อะไรบ้าง ประมาณนี้

พยายามหาให้ละเอียดจะได้ไม่เป็นปัญหากับตัวเองในภายหลัง

ขั้นต่อมา วางโครงเรื่องให้หยาบที่สุด

เอาแค่คราวๆว่า เนื้อเรื่องจะเป็นยังไง เนื้อเรื่องเกี่ยวกับอะไร เริ่มและจบเรื่องอยย่างไร

ขั้นตอนนี้Eกัวน่าว่าอย่าเพิ่งวางละเอียดมาก ขั้นตอนนี้เราวางเพื่อจะเอามาตั้งชื่อเรื่องได้ถูก

ตย.เช่น เรื่องโทมาไซน่า เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับอัญมณี มีตัวละครเด่นกี่ตัว (เอาที่เด่นๆก็พอนะ ตัวประกอบไม่ต้อง) ทั้งเรื่องจะแย่งแต่อัญมณี (ถ้าแย่งอย่างอื่นนี่มีปัญหาแน่) จบแบบแฮปเอนดิ้ง แค่นี้ (บางท่านจะละเอียดกว่านี้นิดหน่อยก็ไม่เป็นไร)

พอเรารู้แล้วว่าเนื้อเรื่องเกี่ยวกับอะไรก็มาขั้นตอนที่4กันเลย>o<

การตั้งชื่อเรื่อง

ที่Eกัวน่าเอาหัวข้อนี้หลังการวางพล็อตหยาบๆก็เพราะว่า ถ้าเราตั้งชื่อเรื่องแล้วมันไม่สัมพันธ์กับเนื้อเรื่องก็ต้องมานั่งคิดชื่อเรื่องใหม่อีกที เสียเวลาค่ะ

ส่วนมากการตั้งชื่อเรื่องนิยายแฟนตาซีส่วนใหญ่จะตั้งเป็ยภาษาต่างประเทศ มีทั้งอังกฤษ ฝรั่งเศส เยอรมัน สเปน บาลี-สันสกฤต!? ได้หมดอ่าค่ะ ซึ่งเหตุผลส่วนใหญ่ที่ตั้งชื่อเรื่องเป็นภาษาต่างประเทศเพราะความไฮโซ สามารถข่มขวัญคู่ต่อสู่ที่ตั้งชื่อเรื่องเป็นภาษาไทยได้ 555+ (ประมาณว่าฉันเหนือกว่าพวกแกระดับนึง) และไม่จำเป็นว่าภาษานั้นคนอ่านจะต้องแปลออก (ส่วนมากความหมายมักจะบอกในเนื้อเรื่อง)

แต่ถ้าเป็นพวกรักหวานแหววจะตั้งแบบกุ๊กกิ๊ก น่ารักๆ มักจะมีคำขึ้นต้น นาย...กับ ยัย...

ถ้าเป็นรักแนวผู้ใหญ่จะเป็นอีกแบบหนึ่งซึ่งจะตีความได้ยากกว่า ส่วนมากชื่อเรื่องจะเป็นภาพรวมของนิยายเรื่องนั้นๆ

ถ้าเป็นแนวอีโรติก (แนวนี้Eกัวน่าชอบ---หื่นจริงๆ>*<) มักจะมีคำว่า ไฟ..., พิศวาส..., สเน่หา...

ถ้าเป็นแนวทะเลทราย มักจะมีคำว่า ชีค ทะเลทราย

(พอเห๊อะ...)

และชื่อเรื่องที่เป็นภาษาต่างประเทศนั้น บางเรื่องจะมีคำแปลเป็นภาษาไทยต่อท้ายไว้ด้วย เช่น

Shadow Princess ลมหายใจแห่งราตรี (เรื่องนี้ก็เป็นนิยายที่Eกัวน่าแต่งไม่จบเช่นกัน=_=*)

จะเห็นได้ว่า ชื่อภาษาอังกฤษของเรื่องนี้คือ Shadow Princess ซึ่งแปลได้ว่า เจ้าหญิงแห่งเงา

แต่ชื่อภาษาไทยที่มาต่อท้ายกลับไม่ใช่คำแปลของมัน กลับเป็นชื่อ ลมหายใจแห่งราตรี ซึ่งเป็นคำเปรียบเปรยของนางเอกในเรื่องนี้ค่ะ^O^

ตย. ชื่อเรื่องโทมาไซน่า นี้ได้มาจากการกดCyber Dict. ของEกัวน่าเอง ในCyber Dict. บางรุ่นถ้าไปที่อ้างอิงจะมีการตั้งชื่อ ผู้หญิงกับผู้ชายอยู่ โดยคำว่า Thomasina มันแปลว่า ฝาแฝด ซึ่งมันตรงกันตัวละครเอก2คนที่Eกัวน่าวางไว้ มีความสัมพันธ์กันคือเป็นพี่น้องฝาแฝดกัน

สรุปชื่อเรื่องสัมพันธ์กับเนื้อเรื่อง จบ

เออ! ลืมบอกไปอย่าง ใน Dict.แบบกดๆ (แบบที่ไม่ใช่หนังสืออ่ะ) บางรุ่นชื่อคนจะไม่มีคำอ่านให้นะคะ ท่านทั้งหลายจะต้องเดาเอาเองเหมือนEกัวน่า^^

จะบอกเคล็ดให้นิดนึง ชื่อคนบางทีจะเป็นภาษาละติน อังกฤษ ซึ่งEกัวน่าก็แยกไม่ออกแต่จะบอกวิธีอ่าน(มั่วๆ) ที่Eกัวน่าคลำเอง

ถ้าเป็นพยัญชนะแล้วตามด้วย i >> -i (Eกัวน่าจะเขียนแบบนี้) จะอ่านออกเสียงว่า อิ/ไอ/อี เช่น si อ่านว่า ไซ / ซิ

-y >> ไอ/อี เช่น cy – ไซ ซี

Th- >> ธ/ท เช่น Tho – โท

-h- >> เช่น cho – โค/โช คือจะออกเสียง h หรือไม่ออกก็ได้

ขั้นตอนต่อไป (ยาวหน่อยน่ะคะ)

วางเนื้อเรื่องอย่างคร่าวๆ (แต่ละเอียดกว่าในขั้นที่ 3) แล้วค่อยมาวางอย่างละเอียด

คำถามหลักๆก็คือ what when where why how (เอามาจากคุณ กระต่ายโลหิต)

หรือภาษาไทยคือ อะไร เมื่อไหร่ ที่ไหน ทำไม อย่างไร

เวลาเราว่าเนื้อเรื่องเราต้องตอบคำถามพวกนี้ให้ได้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้

ถามตอบไม่ได้ นิยายของท่านก็จะมีความไม่สมเหตุสมผลเกิดขึ้น

ตย. เรื่องโทมาไซน่า (เรื่องนี้ใช้คุ้มจริงๆ) ว่าด้วยเรื่องราวของสองฝาแฝดที่หนีการไล่ล่าขององค์กรปริศนาซึ่งองค์กรนี้ได้สังหารพ่อและแม่ของพวกเธอไปแล้ว จากการไลล่าครั้งนี้ได้ทำให้พวกเธอมาพบกับดินแดนแห่งสายัณห์...บลาๆๆๆ

ต่อมาเราก็ถึงช่วงตอบคำถามค่ะ

ทำไมพ่อแม่ของพวกเธอต้องถูกฆ่า- เพราะว่าไปรู้ความลับบางอย่างของดินแดนแห่งสายัณห์ (พวกที่ลืมง่ายอาจจะเขียนแจกแจงว่า ความลับที่ว่านั้นคืออะไร)

พวกเธอไปดินแดนแห่งสายัณห์ได้อย่างไร-

(ประมาณนี้อ่า...)

นักเขียนมือใหม่บางท่านอาจไม่เข้าใจว่าทำไมต้องวางเนื้อเรื่อง?

ถ้าท่านไม่วางเนื้อเรื่อง นิยายของท่านก็จะออกทะเลน่ะสิ

ประโยชน์ของการวางเนื้อเรื่อง หรือ พล็อตเรื่อง

-ทำให้ท่านรู้ว่าจะเขียนเกี่ยวกับเรื่องอะไร

-ทำให้ท่านรู้ว่าตอนต่อไปต้องเขียนเนื้อหาอะไรบ้าง

-กันลืม

อาจจะมีประโยชน์มากกว่าที่Eกัวน่ายกมา แต่ประโยชน์แค่นี้ก็สามารถทำให้เรารู้ว่าทำไมถึงต้องวางพล็อตเรื่อง

Eกัวน่าเองตอนที่หัดเขียนใหม่ๆก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ตอนนั้นเลยตัดปัญหาก็คือ ไม่วางพล็อตเรื่องเลย (แก้ปัญหาได้อุบาทว์จริงๆ=_=)

เพราะEกัวน่าเป็นคนใจร้อน คิดไม่ค่อยรอบคอบ และขี้ลืม สามข้อนี่แหละ ทำให้เกิดปัญหาต่างๆตามมา ก็คือ

-แต่งตอนต่อไปไม่ได้ ทำให้เราเกิดความรู้สึกไม่อยากแต่งนิยาย (นี่ขนาดใจรักนะ)

-เนื้อเรื่องออกทะเล

-งงว่าทำไมเรื่องถึงเป็นแบบนี้

-ลืมเนื้อเรื่องที่คิดไว้ (เนื่องจากขี้เกียจจด)

เป็นไงละคะ ปัญหาที่ตามมา ทำให้เราท้อเลยค่ะ ตอนนั้นEกัวน่าก็หน้าด้านสู้ต่อไปค่ะ^^ สุดท้ายก็ล่มอ่ะ (ตย.เรื่องที่ไม่วางพล็อตคือ เรื่องโทมาไซน่า)

จากบทเรียนครั้งนี้ทำให้Eกัวน่ารู้จักการวางพล็อตเลยค่ะ

การวางพล็อตง่ายๆคือ

เราวางเนื้อเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบอย่างคร่าวๆไว้ก่อน ต่อมาค่อยใส่รายละเอียดลงไป และจากนั้นค่อยแบ่งเป็นตอนๆค่ะ

ตย. เรื่องโทมาไซน่า (น่าจะมีค่าตัวให้เรื่องนี้นะเนี่ย – 55+)

-เริ่มเรื่องให้ฝาแฝดหนีการไล่ล่าขององค์กร

-บังเอิญไปเจอทางลับที่ไปยังโลกใหม่

-เจอกับกอมกอม

-เลือกว่าจะไปดินแดนแห่งสายัณห์หรือที่อื่น (เอาแค่นี้ก่อน)

นี่คือเนื้อเรื่องคร่าวๆ ต่อมาเราก็ใส่รายละเอียดลงไป

-เริ่มเรื่องให้ฝาแฝดหนีการไล่ล่าขององค์กร

*เปิดเรื่องตอนที่วาลิตอ่านหนังสือ

*ทะเลาะกับวาลิอัน

*หน่วยงานขององค์กรมาเก็บทั้งคู่

*ทั้งคู่หนีไปห้องทดลองของพ่อเพื่อไปเอาปืน (ตรงนี้ก็หาข้อมูลของปืนมาเพิ่มด้วย)

ประมาณนี้ ถ้ายังไม่ละเอียดอีกก็ใส่รายละเอียดได้เรื่อยๆค่ะ^^

ต่อมาEกัวน่าก็จะเอ่ยถึงเนื้อเรื่องของนิยายแฟนตาซีค่ะ

ที่เลือกแนวแฟนตาซีก็เพราะว่า สามารถใส่จินตนาการได้ไม่จำกัด ไม่เหมือนกับเนวรักๆซึ่งมีวงจำกัดตรงที่ว่า

พระเอกเจอกับนางเอก (ด้วยวิธีที่เดิมๆ มันจะวกไปวนมาอยู่ไม่กี่วิธีอ่ะค่ะ)

มีนางร้าย/ตัวร้ายซึ่งไม่แค้นพระเอกก็แค้นนางเอก โดยส่วนใหญ่มักจะชอบแย่งผู้ชายกัน

พวกตัวร้ายจะคอยทำลายพระ-นางด้วยวิธีเดิมๆ

ตอนจบถ้าตัวร้ายไม่ตายก็เป็นบ้า หรือไม่ก็กลับใจ

พระ-นางคู่กัน หรืออาจจะมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตาย

บางท่านอาจค้านว่าแฟนตาซีก็มีวงจำกัดเหมือนกัน คือ

ตามหา แย่งชิง ทำลาย ของวิเศษกัน

จริงไหม?

แต่ถึงยังไงแฟนตาซีก็มีจุดดีที่ว่า จะทำอย่างไรก็ได้ให้เนื้อเรื่องไม่ซ้ำกับคนอื่นหรือเข้าพล็อตแบบเดิมๆ

ขั้นนี้มันแล้วแต่จินตนาการของแต่ละคนว่าจะทำยังไงไม่ให้ซ้ำ +กับความสามารถคนนั้นด้วยว่าจะหลอกล่อผู้อ่านยังไงว่านิยายของท่านมันไม่เข้าพล็อตตามหา แย่งชิง ทำลาย

อีกที><

เช่นนิยายเรื่องเอ (นามสมมติ) มีเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับตามหา แย่งชิง ทำลายของวิเศษซึ่งมันเป็นพล็อตซ้ำที่มีมากมายในเน็ต แต่ผู้เขียนรู้ว่าซ้ำแต่อยากให้ไม่ซ้ำ (งงป่ะ)

จึงวางโครงเรื่องของนิยายเรื่องเอให้มันซับซ้อน จนผู้อ่านลืมนึกไปว่าแท้จริงแล้วพล็อตเรื่องนี้มันก็คือตามหา แย่งชิง ทำลายของวิเศษ

บางท่านอาจงงไปแล้ว ไม่เป็นไร หากฝึกฝนไปเรื่อยๆจนชำนาญแล้วจะรู้ว่าวิธีหลอกล่อคนอ่านเขาทำกันอย่างไร

ต่อมาเราจะพูดถึงความขัดแย้งในเรื่องหรือที่เรียกกันว่าอุปสรรค

หากท่านวางพล็อตนิยายแล้วไม่มีอุปสรรคขัดขวามเหล่าตัวเอกเลย จะทำให้นิยายของท่าน

น่าเบื่อ ขาดสีสัน ทำให้คนอ่านคิดว่าฉันจะมานั่งอ่านเรื่องนี้ทำไมว่ะในเมื่อแบบนี้ฉันก็แต่งได้ (ชัดป่ะ)

อุปสรรคที่ว่าจะเพิ่มความเข้มข้นให้นิยายของคุณ

จะทำให้นิยายของท่านน่าติดตาม เพราะคนอ่านจะสงสัยว่า ทำไมถึงเป็นแบบนี้ เบื้องหลังของคนนี้เป็นยังไง และมีความดึงดูดใจเพิ่มขึ้นถ้าท่านทิ้งปมปริศนาในแต่ละตอน อาจจะทิ้งบางตอนก็ได้ (หากปริศนาเยอะไปคนอ่านจะลืม+งง เพราะฉะนั้นต้องให้พอดี) อย่างเพิ่งเปิดเผยความลับหมดเปลือก ให้ค่อยๆเปิดทีละนิด คล้ายๆกับการ์ตูนหรือนิยายที่มีฉากอีโรติก จะเห็นได้ว่าพระเอกจะค่อยๆถอดเสื้อผ้านางเอกทีละชิ้นมันจะเพิ่มความอยากรู้ให้คนอ่าน (ตย.นี้คงเข้าใจ 55+)

         ได้อ่านบทความนี้แล้วเป็นยังไงบ้างจ๊ะ พี่ปัดคิดว่าบทความนี้น่าจะเป็นตัวช่วยที่ดีให้กับน้องๆนักเขียนอีกหลายคน แต่ขอบอกก่อนนะจ๊ะว่าบทความนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของน้องeguana ที่อาจจะมีส่วนที่เหมือนหรือแตกต่างไปบ้างนะจ๊ะ สุดท้ายนี้พี่ปัดขอขอบคุณน้องeguana มากนะค่ะที่เขียนบทความดีๆบบนี้ออกมา

พี่ปัดขอขอบคุณบทความดีๆจากน้องeguanaค่ะ